19. yüzyıl kasidelerinde fahriye

19. yüzyıl, klasik Türk edebiyatının son yüzyılıdır. Dönemin şairleri sanatlarını; kaside, kıt’a, mesnevi, gazel gibi farklı nazım şekilleriyle göstermiştir. Özellikle kaside içerisinde yer alan fahriye bölümü, şairlerin kendi şahsiyetlerini, şiirlerini ve yeteneklerini gösterebilmeleri için önemli bir vasıta olmuştur. Şairlerin memdûhlarına yaptıkları övgünün arkasında çeşitli beklentiler vardır. Bu beklentilerin yerine gelmesi için şairler şahsiyetlerini, şiirlerini, şairlik yeteneklerini överek memdûhlarına layık olduklarını ispat etmeye çalışmıştır. Tezin konusu, 19. yüzyıl kasidelerinde fahriye bölümünün ayrıntılı olarak incelemesidir. Bu doğrultuda şairlerin şahsiyetleri, şairlikleri ve şiirleri incelenmiş; şiirleri mânâ, fikir, eda ve üslûp güzelliği yönüyle ele alınmıştır. Şairler fahriye bölümünde sıkça kendilerini diğer şairlerle kıyaslamış; bunun neticesinde şair bazen kendini üstün görmüş, diğer şairleri yermiş bazen de yerdiği şairleri üstat kabul etmiş kendini onların takipçisi saymıştır. Bu durum çalışmada şairin kendini Türk, Arap, Acem ve isim vermeden diğer şairlerle mukayese etmesi yönüyle ele alınmıştır.