1980 sonrası Türkiye kalkınma deneyiminin uluslararası boyut bağlamında değerlendirilmesi

1980 ile birlikte dünya çapında yeni tek biçimli ekonomi yönetimi anlayışı hakim olmuştur. Bu anlayış ülkeleri ?aynı? gören, aralarındaki farklılığı dikkate almayan neoliberalizmdir. Neoliberalizmin hakimiyetiyle `altın çağ'ın Keynesyen ekonomi politikalarından vazgeçilmiştir. Ayrıca kalkınma anlayışı da değişmiş, makroekonomik göstergelere odaklanılmıştır. Bu dönemin bir başka özelliği gelişmekte olan ülkelerde ortaya çıkan borç krizidir. Borç krizi ile birlikte birçok ülke IMF ile anlaşmalar yaparak istikrar politikaları uygulamaya başlamıştır. İstikrar politikasının yanı sıra ekonomi yönetiminde yapısal dönüşümlerde yaşanmıştır. Bu dönüşümler, Washington Uzlaşısı ve daha sonra revize edilmiş hali olan Post-Washington Uzlaşısı ile tanımlanan ekonomi politikalarından oluşmaktadır.Brezilya ve Arjantin örneklerine bakılırsa IMF istikrar programının sonucuna ulaşılabilir. Bu iki ülkede uygulanan IMF istikrar politikaları istikrarsızlığa neden olmuştur. Ayrıca bu ülkelerde IMF politikalarını uygulamanın neden olduğu yapısal problemler, ülkelerin kalkınma hamlelerini engellemiştir.Türkiye de 1980 ile birlikte yapısal bir dönüşüm geçirmiştir. Artık liberal, dışa açık, piyasa merkezli bir ekonomi anlayışı geçerlidir. Bu dönüşümün faili IMF ve Dünya Bankası'dır. Türkiye bu iki kurum ile yaptığı anlaşmaların yönlendiriciliğinde bu dönüşümü geçirmiştir. En son olarak ise yine bu kurumlarla yapılan anlaşmalar çerçevesinde, Post-Washington Uzlaşısı'na uygun düzenlemeler yapılmıştır. Devletin ekonomik aktör konumu yapısal reformlarla edilgenleştirilerek, belirleyicilik uluslararası kurumlar ve bu kurumların mantığına uygun düzenlenen ulusal teknokrat kurullara devredilmektedir. Sonuç kalkınma ve neolibaral ?kalkınma?da başarısızlığın yanı sıra ekonomi yönetiminde bağımsızlığın kaybedilmesidir.Anahtar Sözcükler:1.Kalkınma2.Neoliberalizm3.Yapısal Dönüşüm4. Uluslararası Kurumlar5.Washington Uzlaşısı