65 yaş üstü bireylerde engel parkuru testi ve klinik denge ölçeklerinin karşılaştırılması

Amaç: Çalışmamızın amacı, yaşlı bireyleri günlük yaşam koşullarında değerlendirerek ortaya çıkan denge problemlerini ve katılım kısıtlılığına neden olan faktörleri tespit etmektir. Yöntem: Çalışmaya 65 yaş üzeri 40 birey dahil edildi. Değerlendirmeler öncesinde kişilerin ad, soyad, yaş, boy, ağırlık, meslek, düşme öyküsü, işitme problemi, görme problemi ve ayak ülserasyonu kaydedildi. Değerlendirmeler sırasında Mini Mental Test ile kognisyon, Engel Parkuru Testi(EPT), Berg Denge Ölçeği(BDÖ) ve Kısa Fiziksel Performans Testi(KFPT) ile bireylerin denge ve mobilite seviyeleri değerlendirildi. Bulgular: Engel Parkuru Testi puanı ile BDÖ ve KFPT puanı arasında pozitif yönlü anlamlı ilişki saptandı( sırasıyla r=0,493, r=0,452). Engel Parkuru Testi süresi ile BDÖ puanı arasında negatif yönlü anlamlı ilişki bulundu( r=-0,520). Engel Parkuru Testi puanı ile KFPT' nin duruş alt başlığı arasında anlamlı ilişki belirlendi( r=0,496). Engel Parkuru Testi süresi ile en güçlü ilişki BDÖ' nin 360° dönme alt başlığı arasında bulundu( r=-0,647). Engel Parkuru Testi süresi ile KFPT arasındaki en güçlü ilişki KFPT' nin 3m yürüme alt başlığı arasında belirlendi(r=0,603). Sonuç: Çalışmamız, Engel Parkuru testi ile klinik denge ölçekleri arasındaki ilişkiyi incelemek amacıyla gerçekleştirilmiş ve Engel Parkuru testi ile klinik denge testleri sonuçlarının istatistiksel olarak anlamlı düzeyde ilişkili olduğu görülmüştür. Bu sonuçlar yaşlı kişilerde denge ve fonksiyonun değerlendirilmesi için Engel Parkuru testinin de klinik kullanılabilirliği olduğunu ortaya koymuştur. Anahtar Kelimeler: Engel Parkuru, Yaşlı, Denge, Düşme