Acil servis hekimince yapılan ejeksiyon fraksiyonu ve "caval ındex" değerlendirilmesinin akut kalp yetmezliğitanısında klinik kanı üzerine etkisi

Dispne sık acil servis baĢvuru nedenlerinden biridir. Dispneye neden olan kardiyak patolojilerden akut kalp yetmezliği, acil serviste belli grup hastalarda zaman zaman klinik ayırıcı tanısı güç bir hastalık olup, progresif bir seyir izleyerek yüksek mortalite ve morbiditeye neden olabilen bir hastalıktır. ÇalıĢmamızın amacı acil servise nefes darlığı yakınmasıyla gelen hastalarda, FOCUS ile yapılan ejeksiyon fraksiyonu ve CI değerlendirilmesinin, akut kalp yetmezliği tanısını koymadaki klinik katkısını belirlemektir. Bu ileriye yönelik, kesitsel çalıĢmada birincil yakınması dispne olup yaĢı 18 ve üzeri, triaj grubu 1-2-3 olan hastalar çalıĢmaya dahil edildi. Gebe, dıĢ merkezden sevkli ve tanısı belli hastalar, penetran veya künt toraks travması olan ve akut myokard enfarktüsü, astım, pnömotoraks gibi solunum sıkıntısı nedeni aĢikar hastalar dıĢlandı. ÇalıĢma öncesi 10 araĢtırma görevlisi 1) Ejeksiyon fraksiyonu (EF) değerlendirmesinde mitral kapak EPSS (E-Point to Septal Separation) yöntemi ve, 2) "caval index (CI)" ölçümü ile volüm durum değerlendirmesine ve araĢtırmanın iĢleyiĢine iliĢkin eğitime tabi tutuldu. Sonografik değerlendirme öncesi hastaların verileri, birincil hekim tarafından kaydedildi. Ardından bağımsız araĢtırmacı tarafından EF ve CI ölçümleri yapılarak kaydedildi. Her bir aĢama sonunda; (1) ilk bakı sonrası ve (2) sol ventrikül EF ve CI değerlendirmesi sonrasında klinik kanı için "akut kalp yetmezliği değildir", "emin değilim" veya "akut kalp yetmezliğidir" seçeneklerinden biri birincil hekimi tarafından iĢaretlendi. Tüm dahil edilen hastaların görüntü kayıtları ve formları çalıĢmadan bağımsız konuyla ilgili eğitim ve uygulama tecrübesi olan bir kardiyolog ve acil tıp uzmanı tarafından olgu alımı tamamlandıktan sonra tekrar değerlendirildi. Ek olarak hastalara acil servis baĢvurusundan 15 gün sonra hastane kayıtlarından ve telefonla ulaĢılıp; yatıĢ veya poliklinik akıbeti ve sonuç tanısı kaydedildi. 47 ÇalıĢmamızda, 213 (iki yüz on üç) olgu prospektif olarak incelendi. Bu hastaların 26‟sı çalıĢmadan dıĢlandı. Dahil olan hastaların 91‟i kadın, genel yaĢ ortalaması 69,36 (standart sapma 12,03) idi. Kardiyoloji uzmanının EF değerlendirmesi ile çok iyi hemfikirlik (kappa: 0,845) düzeyine sahip acil servis hekimlerince gerçekleĢtirilen EF ölçüm gruplandırmasının akut kalp yetmezliği kesin tanısı açısından duyarlılık 0,809, özgüllük 0,781, PLR 3,694 ve NLR 0,244 olarak saptandı. Acil hekimince yapılan CI değerlendirmesi için bu değerler duyarlılık 0,811, özgüllük 0,320, NLR 0,425 ve PLR 1,192 bulundu. Akut kalp yetmezliği tanısı koymada sonografik değerlendirme sonrası klinik kararın öncesine göre daha güvenilir olduğu saptandı (sırası ile duyarlılık 0,558-0,776, özgüllük 0.845-0.835, NLR 0,487-0,268 ve PLR 3,743-4,703). Bu bilgiler ıĢığında, acil tıp hekimlerinin sonografik olarak EPSS yöntemi ile yaptığı EF ve CI değerlendirmesi kombinasyonun acil servise nefes darlığı ile baĢvuran hastalarda kalp yetmezliği tanısında öykü, fizik bakı, EKG, akciğer filmini kapsayan ilk bakı ile ortaya çıkan klinik algısına katkı sağlayacağını düĢünmekteyiz.