Adnan Menderes döneminde Türkiye'nin Balkan Devletleri ile ilişkileri (1950-1960)

Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra Türkiye'nin Balkanlara yönelik dış politikasında etkili olan unsur Lozan sonrası statükonun korunmasıydı. Atatürk döneminde İtalya'da faşizmin ve Almanya'da Nazizm'in yükselişiyle birlikte bölgesel güvenliğin sağlanması yolunda Balkan Devletleri ile ikili ilişkilerin geliştirilmesinin ardından Balkan Antantı imzalanmıştır. Ancak İkinci Dünya Savaşı'nın başlamasını engelleyemeyen ve savunma konusunda yetersiz kalan bu antant savaş sürecinde geçerliliğini yitirmiştir. İkinci Dünya Savaşından sonra uluslararası sistemin iki kutuplu olması Balkanlar bölgesini de blok politikasına dahil etmiştir. Adnan Menderes döneminde Türkiye Kore Savaşıyla NATO'ya üye olarak bölgesel ittifaklar içerisinde önemli rol oynayan aktörler arasında yer almıştır. Bu dönemde Türkiye Balkanlar'da ve Ortadoğu'da ittifaklar sistemine girerek Sovyetler Birliğine karşı caydırıcı bir etken oluşturmaya çalışmıştır. Batı ile ilişkilerini genişleten Adnan Menderes döneminde Türkiye'nin genel dış politikası batı eksenli olarak şekillenmiştir. Bu durumun böyle seyretmesinin en önemli nedeni SSCB'nin artan tehditleri, toprak talepleri, Balkanlar'da ve Ortadoğu'da komünizmi yayma çabaları olmuştur. Türkiye ve Yunanistan, Atatürk döneminde olduğu gibi bu dönemde de Balkanlarda iş birliği çabalarına girmişlerdir. Aralarına Yugoslavya'yı da dahil ederek Balkan Paktını imzalamışlardır. Ancak Türkiye ve Yunanistan arasındaki Kıbrıs Sorunu, 6-7 Eylül Olayları ve Stalin sonrası değişen Yugoslav dış politikasıyla pakt kâğıt üzerinde kalmıştır. 1957 ve 1959 yıllarında Romanya Stoica Planını önerse de bu planı Türkiye ve Yunanistan onaylamamıştır.