Akut miyeloid lösemi tanılı çocuk hastalarda klinik ve laboratuar bulgularının prognostik faktörlerle ilişkisi

GİRİŞ VE AMAÇ: Çocukluk dönemi akut miyeloid lösemilerin tedavi başarısı son yıllarda artsa da, akut lenfoblastik lösemilerin tedavi başarısına ulaşamamıştır. Bu çalışmada, hastaların geriye dönük verileri incelenerek, sağkalım üzerine etkili faktörlerin belirlenmesi amaçlanmıştır. GEREÇ VE YÖNTEM: Hastanemizde 2016-2023 yılları arasında, akut miyeloid lösemi (AML) tanısı konulan 0-18 yaş arası hastalar çalışmaya dahil edilmiştir. Hasta bilgilerine hastane bilgi kayıt sistemi, hasta dosyaları üzerinden erişilmiştir. Hastaların başvuru semptomları, laboratuvar ve görüntüleme bulguları, tedavi protokolleri, tedavi komplikasyonları ve ölüm nedenleri incelenmiştir. BULGULAR: AML tanısı alan 12 erkek ve 12 kız çalışmaya dahil edilmiştir. Ortalama tanı yaşı 7,69±5,53 yıl, ortanca tanı yaşı 6,6 yıldır. Hastaların 2'sine (%8,3) İnfant AML tanısı konmuştur. Hastalardan 2'sinde (%8,3) Down Sendromu, 1'inde Osteosarkom (%4,2) vardı. Tedavi protokolü olarak 4 hastada (%21,1) AML-BFM 2013, 15 hastada (%78,9) AML-BFM 2019 protokolü uygulanmıştır. Kemik iliği blast oranı, birinci indüksiyon tedavisi sonrası <%5 altında olan 15 hasta, ≥%5 üzerinde olan 1 hasta mevcuttur. Hastalardan 8'i HKHN için dış merkeze yönlendirilmiş, bu hastalardan 1 tanesi relaps öncesi ve sonrası HKHN için dış merkeze yönlendirilmiştir. Hastaların 5'inde tedavi komplikasyonu olarak tifilit izlenmiştir. Hastaların 4'ünde relaps izlenmiştir. Hastalardan 21'inin sağkalım durumuna ait verilerine ulaşılabilmiş olup 5 (%20,8) hasta ölmüştür. Bu hastalardan 1'i indüksiyon ölümü, 4 hasta enfeksiyon ölümü olarak değerlendirilmiştir. Hastaların laboratuvar bulguları ile sağkalım durumu ve süresi arasındaki ilişki incelenmiştir. SONUÇ: Çalışmamızda hastaların genel sağkalım süresi, ülkemiz ve dünyada yapılan çalışmalarla benzerlik göstermektedir. İnfant AML hastaların ölüm olasılığı diğer AML hastalarına göre 21,57 kat fazla bulunmuştur. GGT, d-dimer değerlerinin ve CD 117, CD64 immünfenotip markerlarının sağkalım süresi üzerine istatistiksel olarak anlamlı negatif etkileri mevcuttur. Bu bilgilerle tedavi ve takip açısından yeni bakış açıları oluşturulabilir. Tek merkezli bir çalışma olması ve AML tanılı hasta sayısının az olması çalışmanın kısıtlılıklarındandır. Sağ kalım üzerine etki eden faktörlerin daha geniş vaka serilerinde araştırılması sonrası bunlarla daha spesifik mücadele AML'de yaşam oranlarını arttırması muhtemeldir. Anahtar Kelimeler: Akut Miyeloid Lösemi, Çocuk, Prognoz, Retrospektif, Sağkalım Analizi