Alemüddîn es-Sehâvî (Ö. 643/1245) ve kıraat ilmindeki yeri

Eyyûbiler'in hüküm sürdüğü dönemde yaşayan Alemüddîn es-Sehâvî, hicrî 558-643/1163-1245 yılları arasında Mısır ve Şam bölgelerinde yaşamıştır. Bu çalışmada 12. yüzyılın önde gelen kıraat âlimi Sehâvî'nin hayatı, eserleri ve kıraat ilmindeki yeri ele alınmıştır. Sehâvî asıl şöhretini, kıraat tarihinin esas metinlerinden olan Şâtibiyye [Hırzü'l-Emânî ve Vechü't-Tehânî] üzerine yazdığı ilk şerh ile yakalamıştır. Sehâvî'nin bu şerhi, yedi kıraat hakkında Şâtîbiyye'yi ilim dünyasına tanıtan Fethu'l-Vasîd fî Şerhi'l-Kasîd adlı eseridir. Ayrıca Sehâvî, Kur'ân ilimlerine dair Cemâlü'l-Kurrâ' ve Kemâlü'l-İkrâ' adlı meşhur eserin de müellifidir. Bu araştırmada Sehâvî'nin, yedi harfin mahiyeti ve mushaflardaki dağılımı, kıraatlerin sıhhat kriterleri ile hüccet kavramına bakışı incelenmiştir. Özellikle kıraatlerde mütevâtir kavramına ilk defa değinmesi ve bu görüşün sonraki âlimlere etkisi üzerinde durulmuştur. Sehâvî'nin, Hz. Osman tarafından Şam'a gönderilen mushafı bizzat görmesi, ayrıca imlâ konusunda el-Vesîle ilâ Keşfi'l-'Akîle'yi kaleme alması, mushafların imlâsı konusunda orijinal bilgilere ulaşmamızı sağlamıştır. Kur'ân çalışmalarında sonraki kuşaklara önemli bir külliyat bırakan Sehâvî'nin, kıraat ilminin önemli meselelerine yaklaşımı ve bunları ele alış yönteminin incelenmesi, burada hedeflenmiştir. Hem teorik hem de pratik yönüyle kıraat ilmine dair yaptığı çalışmaların yanı sıra bu alandaki yeri ve konumu belirlenmeye çalışılmıştır.