Alopesi areata tanılı çocuklarda somatizasyon, stresle başa çıkma ve uyku alışanlıklarının değerlendirilmesi

Amaç: Çalışmamızın amacı alopesi areata (AA) tanılı çocuk ve ergenlerde somatizasyon düzeylerinin, stresle başa çıkma tarzlarının, uyku alışkanlıklarının ve anksiyete düzeylerinin değerlendirilmesidir. Gereç ve Yöntem: Çalışmamıza Düzce Üniversitesi Tıp Fakültesi Dermatoloji kliniğinde AA tanısı alan 8-18 yaş arasında 40 çocuk hasta grubu ile yaş ve cinsiyet açısından eşleştirilmiş AA tanısı olmayan 40 çocuk dahil edilmiştir. Tüm çocuk ve ergenlere sosyodemografik veri formu, çocuk somatizasyon envanteri (ÇSE-24), stresle başa çıkma tarzları ölçeği (COPE), çocuk anksiyete değerlendirme ölçeği (SCARED), tüm ebeveynlere çocuk uyku alışkanlıkları anketi (ÇUAA) uygulandı. Hasta grubundaki çocuklarda alopesi ciddiyet skoru (SALT) hesaplandı. Bulgular: AA'lıların akran ilişkilerinde problem yaşadığı ve kardeşlere kıyasla ders başarılarının daha zayıf olduğu bulundu. ÇSE-24, ÇUAA, SCARED toplam puanları daha yüksek saptandı. Duygu odaklı başa çıkma tarzlarının daha fazla kullanıldığı ve alt ölçeklerden çaresiz yaklaşımın sık kullanıldığı bulundu. Duygulara yönelik yaklaşım ile somatizasyon düzeyleri arasında pozitif ilişki saptandı ve somatizasyon düzeyi ile çaresiz yaklaşım ve boyun eğici yaklaşım arasında pozitif ilişki görüldü. Kendine güvenli yaklaşımı kullananlarda sosyal kaygı bozukluğunun azaldığı, çaresiz yaklaşım tarzını kullananlarda arttığı saptandı. Sosyal kaygı bozukluğu varlığında daha şiddetli somatik yakınmanın olduğu görüldü. Duygulara yönelik başa çıkma tarzını kullananlarda yaygın anksiyete bozukluğu, okul reddi, panik bozukluk ve sosyal kaygı bozukluğunun arttığı saptandı. Sonuç: Bu araştırma ile AA hastalarında somatizasyon düzeylerinin, anksiyete eğilimlerinin, problemli uyku alışkanlıklarının daha yüksek olduğu, işlevsel olmayan başa çıkma biçimlerini daha yaygın kullandıkları görülmektedir. AA'nın çocuklarda psikiyatrik semptomlarla ilişkisi ve hastaların kullandıkları başa çıkma tarzlarının yaşadıkları ruhsal problemlerle ilişkilenmesi sebebi ile riskli hastalara ruhsal destek sağlanması, hastaların tedaviye uyumunu ve prognozunu iyileştireceği düşünülmektedir.