In-silico models in antifouling paint technology

Cansız yüzeylerin canlı organizmalar tarafından kaplanmasına biyofouling denir. Denizel alanda ekosistemin bir gereği olan biyofouling, denizel endüstriler için istenmeyen sonuçlara yol açmaktadır. Akuakültür ağlarının biyofouling oluşturan canlılara sağladığı geniş yaşam alanı, organizmaların bu yüzeye istilasına neden olur. Biyofouling nedeniyle kafes ağlarının gözenekleri kapanır, toplam kütle ve hidrodinamik sürtünme artar ve kafes sistem taşıyıcılarına zarar verir. Biyofouling nedeniyle kapanan ağ gözenekleri, oksijence zengin deniz suyunun kafese geçişini azaltır ve biyolojik atıkların kafesten çıkmasını engeller. Bu çalışmada, antifouling kaplamaların antifouling özelliklerini değerlendirmek için in-siliko tekniklerin tutarlılığı test edilmiştir. Moleküler doklama analizlerinde Balanus amphitrite, Hydroides elegans, Bugula neritina ve Ulva lactuca'nın hedef proteinleri kullanıldı. Kültür balıkçılığı ağlarını kaplamak için ana bağlayıcı olarak rosin, parafin mumu, stiren-akrilik kopolimer ve lanolin kullanılmıştır. Alan testlerinde biyosit olarak econea, diuron ve irgarol kullanılmıştır. Moleküler doklama analiz sonuçlarına göre econea, B. amphitrite, H. elegans, B. neritina ve U. lactuca hedef proteinlerine en yüksek bağlanma afinitesini elde etmiştir (Sırasıyla, -7.0 kcal/mol, -6.0 kcal/mol, -9.2 kcal/mol and -6.7 kcal/mol). Alan testlerinde econea'nın diuron ve irgarol ile karşılaştırıldığında en iyi performansı verdiği gözlemlenmiştir. Sonuç olarak, gözlemlenen yüksek korelasyon sayesinde moleküler doklama algoritmaları, geleneksel antifouling boya teknolojisi geliştirme süreçlerini bir sonraki seviyeye taşıyacaktır