Antik Çağda mağara, insan ve inanç ilişkisi; Anadolu'da Ana Tanrıça'nın tapınım mekânı olarak mağaralar

Bu araştırmanın amacı Antik Çağ'da mağara, insan ve inanç ilişkisini Anadolu'da Ana Tanrıça'nın tapınım mekânı olan mağaralar üzerinden ortaya koymaktır. Mağaraların jeolojik ve jeomorfolojik özellikleri, fauna ve florası, turizm ve sağlık açısından önemi gibi pek çok husus araştırma konusu olmuştur. Ayrıca Paleolitik Dönem'den itibaren insanlar tarafından hangi amaçlarla kullanıldıkları da ayrıntılarıyla incelenmiştir. Bu araştırma kapsamında ise Antik Çağ'da mağaraların insan ve inanç ilişkisi kapsamında Ana Tanrıça'nın tapınım mekânı olan mağara üzerinden incelenmesi diğer araştırmalardan farklılığını ve özgünlüğünü oluşturmaktadır. Araştırma 5 bölüm üzerine inşa edilmiştir: Birinci bölümde mağaralar jeolojik ve jeomorfolojik özellikleriyle ele alınmıştır. İkinci bölümde insan ve mağara arasındaki ilişkinin erken izleri, gelişimi ve niteliği üzerinde durulmuştur. Üçüncü bölümde, Antik Çağ düşüncesinde ve mitoslarda mağaralar incelenmiştir. Dördüncü bölümde Antik Çağ'da Anadolu'da mağara ve inanç ilişkisini Ana Tanrıça üzerinden okumak amaçlanmıştır. Beşinci bölüm genel değerlendirmeye ayrılmıştır. Çalışma betimsel tarama modeli çerçevesinde ele alınmış ve doküman analizi ile veriler toplanmıştır. Araştırmanın nihai hedefi kült mağaralarının kültün kullanımı ve buluntularının değerlendirilmesi üzerinden yapılması kapsamında insan ve inanç ilişkisi çerçevesinde değerlendirilmeye çalışılmış olmasıdır. Araştırmanın zamansal çerçevesi Antik Çağ ile sınırlıdır. Belirli bir zaman sınırlaması ile ilgili oldukça tartışmalı olan Antik Çağ kavramını, genellikle Akdeniz dünyası bakış açısıyla yazının bulunması, gelişmesi ve Akdeniz medeniyetine etkisiyle inanç sisteminde, mimaride, heykeltraşlıkta, yazılı eserlerde meydana gelen değişiklikle ilişkili bir kavram olarak değerlendirmek mümkündür. Araştırmanın mekânsal çevçevesini ise Anadolu'dan Ana Tanrıça'ya adanmış kült mağaralardan örnekler oluşturmaktadır.