Apikal rezeksiyon olgularının tedavisinde yönlendirilmiş doku rejenerasyonu tekniği ve allojenik kemik grefti kullanımının bilgisayarlı tomografi ile karşılaştırmalı olarak değerlendirilmesi

Günümüzde oral ve maksillofasiyal cerrahide kemik dokunun devamlılığını artırabilmek için çeşitli kemik greftleri ve yönlendirilmiş doku rejenerasyonu (YDR) amacıyla membranlar sıklıkla kullanılmaktadır. Bu materyallerin apikal rezeksiyon işlemi sonrası da oluşan kemik defektlerine uygulanması ile ilgili klinik, radyolojik ve histopatolojik olarak gerçekleştirilen bilimsel çalışmalar mevcuttur. Bu çalışmada rezorbe olan glükolid / laktid polimeri membranların ve solventlerle dehidrate edilmiş allojenik kemik greftlerinin apikal rezeksiyon kavitelerine uygulanmasının sonuçlan düşük doz Bilgisayarlı Tomografi (BT) ve Dental BT incelemeleri ile değerlendirilmiştir. Bunun için 40 def ekte, 10 ar adet olmak üzere 1. grupta membran (Resolut - Regenerative Material, Gore Regenerative Materials USA), 2. grupta kemik grefti (Tutoplast Spongiosa Microchips, Biodynamics International GmbH. Erlangen - Tennelohe, Germany), 3. grupta membran+kemik grefti uygulanmış, 4. grupta ise defektlere hiç bir materyal uygulanmamıştır. Sonuçlann değerlendirilmesi kısa dönem, 3. ve 6. aylarda yapılmıştır. Aynı dönemlerde her hastadan periapikal radyograflar da alınmıştır, iyileşmeler membran ve kontrol grupları için, BT ve Dental BT yardımıyla defektlerin inceleme dönemlerinde üç boyutlu ölçümü, kemik grefti ve kemik grefti+membran uygulanan kavitelerdeki iyileşmeler ise yine aynı radyolojik yöntem yardımıyla greft densitesinin ölçümü şeklinde gerçekleştirilmiştir.-86- Defektlerin iyileşmesi karşılaştırıldığında, membran ile kontrol grubu arasında anlamlı bir fark saptanamamıştır (p>0.05). Kemik grefti uygulanan kaviteler, kontrol ve membran grubu ile karşılaştırdığında iyileşme hızı, kavitenin stabilizasyonu ve greftin iskelet görevi görme niteliği gibi nedenlerden dolayı daha üstün bulunmuş, ancak kemik greftinin membranla birlikte uygulandığı kavitelerde ek bir iyileşme bulgusu saptanamamıştır. Kısa dönem tomografik incelemelerde ilk kemik iyileşmesinin varlığı ise 7. haftada tanımlanabilmiştir. Bu çalışmada BT, geleneksel periapikal radyografi tekniği karşılaştırıldığında, üç boyutlu görüntü özellikleri bakımından apikal rezeksiyon kavitelerinin iyileşmesinde farklı tedavi metodlarının değerlendirilmesinde daha üstün bulunmuştur. Ek olarak hastaları radyasyonun olumsuz etkilerinden korumak için düşük doz BT uygulanması ve tüm inceleme dönemlerinde hastaya verilen toplam radyasyon dozunun tek bir klasik BT incelemesi dozuna dahi ulaşmaması, tekniğin bir diğer önemli avantajıdır. BT, geleneksel radyografilerle karşılaştırdığında bir çok avantajlar içermektedir ve tüm oral ve maksillofasiyal cerrahide sıklıkla başvurulması gereken bir tekniktir.