Apollon'un antik dönemden Rönesans ve barok stile uzanan etkisi

Yunan pantheonun en önemli ve en yaygın tapınımlarından birisine sahip olan Apollon, birçok yetki alanını elinde bulundurmuş ve antik dönem insanı için birçok farklı anlam ifade etmiştir. Apollon kültünün günümüze ulaşan ve inananları için dinin pek çok anlamını içinde barındıran heykelleri Arkaik Dönem'in ilk evrelerinden itibaren yoğun bir şekilde yapılmaya başlanmıştır. Farklı yetki alanları sayesinde sahip olduğu epithetler onun farklı ikonografi ve tipolojide birçok heykelinin oluşmasını sağlamıştır. Dinin en önemli tapınım aracı olan bu görseller tanrının profilini oluşturmuş ve tanrının insanlara vermek istediği mesajın simgelerini üzerinde taşımıştır. Apollon kültünün derin yayılımı, tanrının, MS 4. yy. da resmiyetini kazanan yeni dine uyarlanması gerekliliğini ortaya çıkarmıştır. Antik kaynaklarda, Olympos'ta babası Zeus'un tahtının sağında oturan Apollon, yeni dinde ölümünden sonra gök yüzüne çıkarılıp Tanrı'nın sağına oturan İsa'yla özdeşleşmiştir. Apollon, Geç Antik ve Orta Çağ'da bazen Hristiyanlaştırılmış bazen de Hristiyan eğitiminin bir parçası olan alegori unsuru olarak kullanılmıştır.Rönesans Dönemi'nde yaşanan sanatsal devrimle birlikte Apollon yeniden insanlığı etkisi altına almaya başlamıştır. 16. yy.da heykellerinin keşfedilmesiyle Rönesans ve Barok Dönem'de, birçok sanatçının heykeltıraşlık eserinin tipolojik ve ikonografik prototipini oluşturmuştur. Sanatçılar bazen sadece tanrının kendi görsellerini yaparken bazen de dönemin siyasi propagandasına uygun olarak belirledikleri heykel dekorasyonun prototipi olarak tanrının heykellerini kullanmışlardır.