Literalizm–spiritüalizm tartışması ışığında Aristoteles'in de Anıma II.5'ine bir okuma denemesi

Bu tez, Aristoteles'in algı teorisinin literalist ve spiritüalist yorumcuları arasında gerçekleşen modern bir tartışmada önemli bir yer tutan De Anima'nın ikinci kitabının beşinci kısmına detaylı bir okuma getirmeyi amaçlıyor. Aristoteles'in literalist yorumuna prensipte katılarak, bu tez esasen Aristoteles'in, özellikle algı teorisinde, spiritüalistlerin ileri sürdüğü kadar günümüz fizyoloji anlayışıyla uzlaşması mümkün olmayan bir anlayışa sahip olmadığını göstermeye çalışıyor. Bu bağlamda, elinizdeki tezin ikinci bölümü, literalistlerle spiritüalistler arasındaki modern tartışmayı sunduktan sonra Myles Burnyeat'ın Aristoteles'in DA II.5'te duyum algısı ile düşünme arasında yaptığı analojiye getirdiği spiritüalist okuma önerisini inceliyor. Üçüncü bölüm, öncelikle, Aristoteles'in kökleri erken Yunan doğa filozoflarına dayanan fizyolojist gelenekle belirleyici bağları olduğunu göstererek, algıyı açıklamak için öznede spiritüel değişimlerden yararlanan bir fizyoloji anlayışına sahip olmasının, en azından prensipte, muhtemel olmadığını iddia ediyor. İkincisi, söz konusu bölüm, DA II.5'teki analojiye alternatif bir okuma getirerek, Burnyeat'ın iddia ettiğinin aksine, Aristoteles'in analojik argümanla bize iki tür değişim takdim etmediğini göstermeye çalışıyor: olağan değişim ve spiritüel değişim. Üçüncü bölüm, son olarak, DA II.12'nin, spiritüalizmi doğrulamaktan ziyade, bu tezin temel iddiasını destekler nitelikte, Aristoteles'te tek bir tür değişimin, yani olağan değişimin var olduğunu kanıtlamayı deniyor.