Âşıklık geleneği içinde Karaşarlı Veli Namlı'nın hayatı, sanatı ve eserleri

ÖZETAnkara'nın Beypazarı ilçesi Karaşar nahiyesinde 1935 yılında dünyaya gelen Veli Namlı, ilkokul yıllarında birkaç dize de olsa irticalen şiirler söylemeye başlar. Yazdıklarından bazıları okul dergisinde yayımlanır. Bu, şairi yüreklendirir. Asıl şiirlerini 13-14 yaşlarından sonra yazmaya başlamıştır. Yazdığı şiirleri bir ajandada saklar ve bu ajandayı yanında taşır. Ancak sonraları ajandayı kaybeder ve ilk şiirleri yok olur. Şair ilk şiirlerini beğenmez. O dönemlerde kafiyeyi, ölçüyü bilmediğini vurgular. Saz çalmaya merakı vardır, çok uğraşır; ancak bir türlü çalmak nasip olmaz. 1950'de okulu bitirince Ankara'ya gelir ve ağabeylerinin iğne iplik tezgahında bir müddet çalışır. Ağabeylerinden pek ilgi göremeyince geri döner. 1953'te Malıköy'ünde ağabeyiyle birlikte bir lokanta işletirler. Ancak işler iyi gitmez ve lokantayı kapatırlar. Köyüne döndükten sonra babasıyla at satışı için köyünden çıktığı olur. Askere gider. Askerden dönünce ehliyet ve kamyon alır. Eski teknolojiye sahip kamyonlar onu bir hayli yorar. Dağ başlarında arızalanan araçlar ona şiirler söyletmiştir. 1963'te her şeyi bırakıp Ankara'ya gelir ve memuriyet hayatı başlar. Burada da devletin çeşitli birimlerinde çalışır. Şoförlüğünü yaptığı müdürü yanlış yere götürmesiyle ?Şaşkın? mahlası iyice yayılır. En çok yazdığı dönem, emekli olmadan önceki iş hayatı dönemidir. Bunu, çekilen zorluklara bağlamaktadır. Ona göre dert, söyletir. Yaşadığı değişken meslek hayatı, onun şairliğini pekiştirmiştir. 1987'de emekli olur.Şair üç evlilik yapmıştır. İlk iki evliliğinden çocukları olmayan şairin son evliliğinden, Hatice Hanım'dan, Şule, Emine, Ali, Deniz ve Emel isminde beş çocuğu olmuştur.Âşığın şiirleri, âşık şiirinin özelliklerini gösterir niteliktedir. Şiirlerinde 7'li, 8'li, 11'li, 14'lü, 16'lı hece ölçüsünü kullanır. Bunlar arasında en çok 11'li hece ölçüsünü (103), ikinci olarak 8'li hece ölçüsünü (59) kullanır. 9 tane 7 heceli, 9 tane 14 heceli, 13 tane 16 heceli şiir yazmıştır. En çok kullandığı nazım şekli olan koşmanın hem konu bakımından hem de biçim bakımından hemen hemen her çeşidiyle şiir yazar. Yalnız taşlamaları apayrı bir yer tutar. Ona göre şiir, sevgi işidir. Yazmak için sevmeyi bilmek gerekir. Neredeyse her konuda şiir yazar. Bunların başında beşerî aşk, sosyal konular, siyaset, gurbet, dert ve ıstırap, ihtiyarlık, dinî konular gelmektedir. Şair rüşvete, yolsuzluğa, haksızlığa karşı şiirlerinde olabildiğince sesini yükseltir. Özellikle siyasilerin milleti düşünmeyen tavrı, onun şiirlerinin ana konusu olmuştur. O da bir memurdur ve geçim sıkıntısını iyi bilenlerdendir. Şair olarak haksızlıklara, sosyal adaletsizliklere tepki göstermiştir.Uzun yıllar önce Karaşar'dan ayrılmıştır; ama asla Karaşar'la bağını koparmamıştır. Bu nedenle şiirlerinde mahallî söyleyişlere ve deyimlere sık sık rastlanır. Atasözlerine de şiirlerinde yer verir. Pastoral ve lirik şiirlerinde oldukça coşkuludur. Ölçüye uyması için bazı kelimelerde ses düşmesi veya ses değişikliği yapmıştır. Âşık Veysel için ve Atatürk'ün Ankara'ya geliş yıldönümünde hazırlanan şiir yarışmalarına katıldı. Şiirleri bazı şiir antolojilerinde yayınlandı. Ayrıca şairle Ankara Devlet Konservatuarı müzik hocası Günay Günaydın da özel olarak ilgilendi, Karaşar folkloruyla ilgili tezinde şairin şiirlerinden örnekler verdi. Bazı türkülerini notaya aldı. Bazı sanatçılar tarafından türküleri çalınıp söylendi.Veli Namlı şu anda Tüm Halk Ozanları Derneği'ne üyedir. Şair, Ankara Abidinpaşa'daki evinde, şiirlerini söylemeye ve antika gramofonundan taş plaklarını dinlemeye devam etmektedir.