Sakatları ölçmek, 'Devlet'i yapmak

Bu tez, Türkiye'de sakatlığın ölçülmesi ve sınıflandırılması için kullanılan güncel çerçeveyi siyasi antropoloji perspektifinden analiz etmeyi hedefliyor. Ölçüm ve sınıflandırma pratikleri idari arayüzler olarak ele alınıyor; yani, vatandaşlar ile devlet arasındaki ilişkiyi kuran, devletin de vatandaşları okuyup idare edilebilir kılmasını sağlayan aracılar olarak. Sakatlığın yeniden tanımlanması, yeni karşılaşmalar için bir arayüz oluyor. Bu da yeni devlet pratiklerine rehberlik edip yeni vatandaşlık deneyimleri ortaya çıkarıyor. Tez, yeni sınıflandırma ve ölçüm çerçevesi ile kurulan söylemleri ve pratiklerin haritasını çıkarırken üç katmanlı bir mimariyi izliyor: İlk olarak siyasa yapıcılar olan hükümet yetkililerinin bakış açısından, daha sonra il ve ilçelerde günbegün ölçüm ve sınıflandırma görevini üstlenen ve bunu büyük çaplı bir dönüşümden geçen devlet hastanelerinde yapan doktorlar ve memurların bakış açısından yaklaşıyor. Tez son olarak ise sakat vatandaşların bakış açısına geçiyor ve sakatlık derecesini ölçtürmek için farklı devlet kurumlarında muhtelif prosedürlerden geçen sakat vatandaşların deneyimlerini, bu deneyimlerin internet üzerinden paylaşılmasıyla oluşan yeni sakat topluluklarını inceliyor. Tezin bu üç katmanlı perspektifi, devlet-yapılışını ilişkisel bir epistemolojiye anlamayı, modern devletin kültürel pratikler içinde deneyimlendiğini göstermeyi hedefliyor. Tezin temel savı şu: Sakatlığın bu yeni çerçevede tanımlanışı Türkiye'de devlet-vatandaş ilişkilerinin yeniden inşası ile ilişki içinde anlaşılmalıdır zira bir idare arayüzü olarak tesis edilen sakatlık çerçevesi ne yalnızca tıbbi bir durum ne de yalnızca toplum tarafından yaralanma olarak anlaşılabilir; sakatlık, siyaset, kültür, bedenler ve toplumsallaşmalar ile kurulan karmaşık bir ilişkiler sahasıdır.