PARPParp inhibitörlerinin insan over ve testis üzerindeki gonadal toksisitesinin değerlendirilmesi

Amaç: Bu çalışma, PARP inhibitörleri (Olaparib ve Niraparib)'nin insan üreme hücreleri ve dokuları üzerindeki moleküler ve hücresel etkilerini araştırmayı amaçlamaktadır. Yöntem: Çalışmada insan testis ve over dokuları, insan luteinize granuloza hücreleri ile COV434 ve HGrC1 hücre hatları kullanıldı. Hücre proliferasyonu ve canlılığı xCELLigence, MTT, SRB ve Calcein/PI boyama yöntemleriyle değerlendirildi. Apoptoz ve hücre ölümü akım sitometrisi, immunofloresan ve Western blot analizleriyle incelendi. Steroidojenik gen ve proteinlerin ekspresyon düzeyleri PCR ve Western blot ile belirlendi. Estradiol, progesteron, AMH ve testosteron hormon düzeyleri kültür süpernatantlarından ölçüldü. Bulgular: Sonuçlar, PARP inhibitörlerinin doz ve zamana bağlı olarak hücre proliferasyonunu baskıladığını ve apoptozu artırdığını göstermiştir. Granüloza hücrelerinde steroidogenezle ilişkili genlerin ekspresyonu azalmış, özellikle progesteron üretimi belirgin şekilde baskılanmıştır. Estradiol ve AMH düzeylerinde anlamlı değişiklik gözlenmemiştir. Testis dokusunda Olaparib, apoptoz belirteçlerini artırmasına rağmen testosteron düzeylerini etkilememiştir. Sonuç: Bu çalışma, PARP inhibitörlerinin insan üreme hücrelerinde ve dokularında belirgin sitotoksik ve steroidogenez ile ilişkili etkiler oluşturduğunu ortaya koymaktadır. Bulgular, PARP inhibitörlerinin klinik kullanımında özellikle fertilite korunumu açısından dikkatle değerlendirilmesi gerektiğini göstermektedir. Anahtar kelimeler: PARP inhibitörleri, Niraparib, Olaparib, steroidogenez, apoptoz, fertilite