Atrofik maksilla modelinde transnazal, zigomatik ve pterygoid implant uygulamalarının biyomekanik özelliklerinin sonlu elemanlar analizi ile incelenmesi

Amaç: Aşırı atrofik maksillada genellikle konvansiyonel dental implant yerleştirilmesi için gerekli kemik bulunmamaktadır. Transnazal implant, zigomatik implant ve pterygoid implantlar, maksiller sinüs ögmentasyonu ve kemik greftleme tekniklerini ortadan kaldırması, tedavi süresini kısaltması, maliyeti düşürmesi ve morbiditeyi azaltması sebebiyle tercih edilmektedirler. Bu çalışmanın amacı atrofik maksillaya sahip hastalarda transnazal implant, zigomatik implant ve pterygoid implant uygulamalarının implantlarda ve çevre kemikte oluşturdukları stres değerlerinin sonlu elemanlar stres analizi yöntemiyle incelenmesidir. Gereç ve Yöntem: Bu çalışmada sonlu elemanlar analizi (SEA) yöntemi uygulanmış olup 3 adet atrofik maksilla modeli kullanılmıştır. 1. Modelde 12 ve 22 numaralı bölgelere transnazal implant, 15 ve 25 numaralı bölgelere zigomatik implant; 2. Modelde 12, 15, 22 ve 25 numaralı bölgelere zigomatik implant; 3. Modelde 12 ve 22 numaralı bölgelere transnazal implant, 15 ve 25 numaralı bölgelere zigomatik implant, 17 ve 27 numaralı bölgelere pterygoid implant yerleştirilmiştir. Polimetilmetakrilat (PMMA) protetik restorasyonda 11 ve 16 numaralı dişlerin oklüzal yüzeyinde, küre şeklinde tasarlanan besin materyali modeli üzerinden ayrı ayrı 150 N vertikal kuvvet uygulanmıştır. Bulgular: Çalışmamızda implantlarda anterior yüklemede 2 numaralı bölgede Model 1'de, 5 numaralı bölgede Model 2'de, posterior yüklemede ise 2 ve 5 numaralı bölgelerde Model 1'de en yüksek Von Mises stres değerleri ölçülmüştür. En düşük stres değerleri Model 3'te görülmüştür. Abutmentlerde anterior ve posterior yüklemelerde 2 ve 5 numaralı bölgelerde Model 2'de en yüksek Von Mises stres değerleri ölçülmüştür. En düşük stres değerleri Model 3'te görülmüştür. Metal altyapıda anterior ve posterior yüklemelerde Model 1 ve Model 2 benzer sonuçlar verirken, en düşük stres değerleri Model 3'te gözlenmiştir. Kortikal kemikte oluşan maksimum ve minimum asal stresler ölçüldüğünde, genel olarak en yüksek stresler Model 2'de görülürken, en düşük stresler Model 3'te görülmektedir. Spongiöz kemikte oluşan maksimum ve minimum asal stresler ölçüldüğünde, genel olarak en yüksek stresler Model 1'de görülürken, en düşük stresler Model 3'te görülmektedir. Sonuç: Transnazal implantların zigomatik implantlar ile birlikte kullanımları, atrofik maksilla rehabilitasyonunda 4 adet zigomatik implantın uygulandığı quad zigoma konseptine bir alternatif olduğu sonucuna varılmıştır. Bununla birlikte pterygoid implantların kullanılması oluşan stres değerlerini en aza indirmektedir. Anahtar Kelimeler: Atrofik maksilla, pterygoid implant, sonlu elemanlar analizi, transnazal implant, zigomatik implant