Beden imajı ile yeme tutumu arasındaki ilişkide yalnızlık düzeyinin aracı rolü

Beden imajı bireylerin bedenlerine yönelik tutumlarının tamamı olarak bilinmektedir. Bireyin bedenindeki herhangi bir kısmına dair olumsuz tutum içinde olması bedenini beğenmemesi ile sonuçlanmaktadır. Son yüzyılda beden imajı genellikle kilo üzerinden vurgulandığından bireylerin kilolarından memnun olmamaları olası görülmektedir. Bireyin kilosundan memnun olmamasının sonucunda yeme tutumunda değişikler ve yeme bozukluğu ortaya çıkabilmektedir. Bireyin istenen bedene ulaşma için patolojik düzeyde ısrarlı olması yemeyi kısıtlama, yeme alışkanlıklarına değişim, spor yapma ve bedenini sürekli isleme gibi davranış kalıplarını tetiklemektedir. Kavramlar arasındaki ilişkide yalnızlık kavramının aracılık ettiği düşünülebilir. Birey beden imajından dolayı kendini beğenmemesi ve çevresinden uzaklaşması yalnızlık ile sonuçlanabilir ve yeme bozukluğu gelişiminde etkili olabilir. Bu çalışmanın amacı beden imajı ile yeme tutumu arasındaki ilişkide yalnızlığın aracı rolünü incelemesidir. Bu amaçla yapılan çalışmada 729 kadın ve 320 erkek olmak üzere toplam 1049 kişi yer almıştır. Katılımcılara içerisinde kişisel bilgi formu, UCLA Yalnızlık Ölçeği, Vücut Algısı Ölçeğı̇, Yeme Bozukluğu Değerlendirme Ölçeği ve Yeme Tutumu Testi olan anket formu uygulanmıştır. Yapılan karşılaştırma analizler sonucunda katılımcıların cinsiyet, yaş, eğitim durumu, medeni durum, maddi durum, yaşadığı kişi, spor yapma sıklığı ve vücut kitle indeksi bilgilerine göre yalnızlık, vücut algısı, yeme bozukluğu ve yeme tutumu puanları anlamlı farklılık göstermektedir. Yeme tutumu bozulmuş olan katılımcıların yalnızlık ve yeme bozukluğu puanları anlamlı şekilde yüksek görülmüştür. Beden algısı bozulmuş olan katılımcıların yeme tutumu, yeme bozukluğu ve yalnızlık puanları anlamlı şekilde yüksek bulunmuştur. Vücut kitle indeksi düzeylerinin cinsiyete göre dağılımlarının anlamlı farklılık gösterdiği bulgulanmıştır. Son olarak kavramlar arasında anlamlı korelasyon katsayıları hesaplamıştır. Bu ilişkilerin devamında yapılan aracılık rolüne dair elde edilen bulgularda vücut algısı ile yeme bozukluğu ve yeme tutumu puanları arasındaki ilişkilerde yalnızlığın istatistiksel olarak anlamlı aracı etkisi olduğu görülmüştür. Elde edilen bulgular kavramlar arasındaki dinamik ilişkinin incelenmesinde ve anlaşılmasında uzmanlara faydalı bilgiler sunmaktadır. Bunun yanında yapılan çalışma, yeme bozukluğu etiyolojisinin anlaşılması ve terapi sürecinin yürütülmesine göz önüne alınması gereken kavramların sunulması açısından gerek psikoterapistler gerek danışanlar için değerli sonuçlar barındırmaktadır.