The role of parental bonding and social support in mentalization processes during emerging adulthood

Zihinselleştirme olarak adlandırığımız kendimizi ve başkalarını anlama süreci, önce aile içinde daha sonra sosyal çevre içinde gelişen bir beceridir. Alanyazında, zihinselleştirmenin gelişiminde ebeveynlerle kurulan ilişkinin ve bağlanma stillerinin önemli bir rol oynadığı belirtilmektedir. Ayrıca, insanların sosyal hayatlarında hem sosyal destek almak hem de vermek için zihinselleştirme kapasitesinin önemi vurgulanmıştır. Öte yandan bireyselleşme sürecini içeren beliren yetişkinlik dönemi ile birlikte zihinselleştirmenin daha belirgin hale geldiği ve bu dönemde ebeveynlik bağının daha iyi anlaşılabileceği ifade edilmiştir. Ancak literatürde algılanan ebeveynlik bağının ve aşırı koruyucu ebeveynlik bağının bireylerin zihinselleştirmeleri üzerindeki etkisi hakkında herhangi bir araştırma bulunmamaktadır. Bu nedenle, bu çalışma beliren yetişkinlik döneminde algılanan ebeveynlik bağının ve sosyal desteğin zihinseleştirme ile olan ilişksini incelemektedir. Bulgulara göre, algılanan ebeveyn ilgisi ve sosyal destek, beliren yetişkinlik döneminde zihinselleştirmeyi yordamaktadır. Ayrıca, ebeveynlerini aşırı koruyucu olarak algılayan katılımcıların zihinselleştirme kapasitesi daha düşüktür. Bulgular, hem klinik alana hem de literatüre önemli katkılarda bulunacaktır. Bundan sonraki araştırmalar için, hem anneleri hem de babaları içeren diyalektik bir çalışma önerilmektedir bu sayede algılanan ebeveynlik bağı ile ebeveynlerin çocuklarıyla kurduğu bağ arasındaki farkların incelenmesine olanak tanıyabilir. Anahtar Kelimeler: Zihinselleştirme, Algılanan ebeveyn bağı, Sosyal destek, Beliren yetişkinlik dönemi