Politics in concrete: Social production of space in Diyarbakır, 1999-2014

Bu çalışma, mekân politikasının belirli bir biçimi olarak neoliberal şehirciliğin hangi koşullarda hegemonik olduğunu ortaya koymak amacıyla, 1999-2014 döneminde Diyarbakır'daki mekân üretim süreçlerini incelemektedir. Tarihî kent merkezindeki kentsel yenileme sürecinin ve de kent çeperlerinde gözlenen banliyöleşme ve konut farklılaşmasının maddi, kurumsal ve ideolojik boyutlarını analiz ederek kentsel neoliberalleşmeye dair hegemonyanın politik olarak nasıl inşa edildiğini, bu inşanın hangi zemine oturduğunu ve bu zemini biçimlendiren imgelemler, değerler ve arzular arasındaki etkileşimi ortaya koymaktadır. Çalışma, şehrin fizikî, tarihî ve kültürel peyzajlarını yeniden biçimlendirmek için verilen mücadelelere odaklanarak, AKP tarafından temsil edilen tarihsel bloğun "savaş-sonrası" hegemonya projesi ile Kürt siyasal hareketinin "sömürge-sonrası" karşıt-hegemonya projesi arasındaki karşılaşmaları açığa kavuşturmaktadır. Türkiye'deki önemli kentlerin fizikî ve toplumsal mekânlarını yakın zamanda yeniden biçimlendiren politik-ekonomik dinamikler, sıklıkla, kendi içinde homojen seçkinler tarafından tasarlanan, yukarıdan aşağı ve merkezden çepere doğru yayılan sabit siyasa paketleri olarak resmedilirler. Neoliberalizm mefhumunun bu türden ekonomist ve devlet-merkezli kullanımı neoliberal şehirciliğin hegemonik niteliklerinin göz ardı edilmesine neden olur. Güncel kentsel süreçlere dair bu yaygın anlayışa karşılık bu tez, neoliberal şehirciliğin, çatışmalı, siyasal olarak inşa edilen, kendi içinde yaratıcı ve yıkıcı uğrakları içeren, metalaşma ve siyaset dışı kılma dinamiklerinden müteşekkil ikili bir süreç olduğunu göstermektedir.