( Post- ) critical mimarının ötesinde: Realist bir perspektif

Yaklaşık elli yıl süren mimarların çabası, sosyal ve ekonomik alanlardan doğan dış güçlere bağlı olmayan ancak bilinçli olarak çevre koşullarını düşünen ve onu dönüştürmeyi amaçlayan bir mimariyi tanımlama sarf ettikten sonra, critical mimarlık hem amaçlarını hem de stratejilerini açık bir şekilde kavramlaştırmadan yine mahrumdur. Bu tezde, ilk olarak, eleştirel mimari düşüncesinin eksikliklerini itiraf eden yeni bir mimarlar kuşağı ile ilgili yeni bir eleştirellik türü icat etmenin yollarını karıştırmaya çalıştım. Critical mimarinin olasılığına dair mevcut tartışmaların, retorikin kilit kavramları üzerindeki bir kargaşadan muzdarip olduğunu ileri sürdüm: gerçeklik, otonomi, ajans ve hatta kritikliğin kendisi hala keyfi uyuşmazlıkların konusudur. Bu çoklu argümanların karşı karşıya gelebileceği veya değerlenebileceği herhangi bir zemin veya herhangi bir dış referanstan yoksun olması kargaşadır. Farklı critical mimari suşların tarihsel başarısızlığı göz önüne alındığında, üç ana dalında sınıflandırmis altmışlı yılların avantgard'lar (Frankfort okulunun eleştirel fikirlerinden esinlenerek), Amerikan criticalliği (esas olarak Peter Eisenman ve Michael Hays tarafından temsil edilen) ve Avrupalı criticalliği (esas olarak Rem Koolhaas ve Bernard Tschumi tarafından teşvik edilen), critical literatürün halihazırdaki durumu ve halihazırda var olan paradigmaların harmanlanması ya da yeniden biçimlendirilmesi stratejisi, yalnızca söylemi genişletmekte ve critical söylemin krizini derinleştirmektedir. Post-critical anlatımı, yenilikçi teknolojik deneyler lehine eleştirel ya da karşıt bir gündemi reddeden ve hüküm süren neo-liberal gündem ile sıkı sıkıya uyum sağlayan yeni bir paradigma, ekleyerek hikaye daha da sıkıcı hale geliyor. Yargılama ve olumsuzlama polemiğine sıkışmış kalan critical kampa rağmen, post-critical gerçek dünyanın "kirini" çekir ve nesnelerin deneysel ve pragmatik inovasyonu sürdürmek için içselleştirilmiş çokluk yoluyla nagativiteleri pozitivize edir. Bu krizi kabul ederek, ikinci aşama, krizin nedenlerini tespit etmek, krizin nereden geldiğini açıklamak, Ve bundan kurtulmak için muhtemel bir yol sağlamaktı. Bu tezde, Critical Realismin meta-kuramsal yönelimleri üzerine kurulma, (post-)critical söyleminin mevcut durumunda, mimarlığın critical potansiyellerinin kavramsallaştırılmasını engelleyen ilk ve en önemli söylem olduğunu iddia ediyorum. Critical Realism, critical geleneğin (post-)structural ilkesine, mimarlık ve onun bilgisi arasındaki ilişkinin keyfi ve tamamen öznel olduğuna karşıdır. Ve her zaman bir üçüncü sütun olduğunu iddia eder; kendi içinde bulunan hem işaretçi hem de işaretli başvurması gereken nesne. Bu ontolojik hareket, critical mimarlık söyleminde büyük bir paradigma kaymasını gerektirir, böylece çeşitli bilginin ya da fikirlerin karşılıklı ilişkilerinde anlatıların meşruiyeti bulunamaz, ancak mimari gerçekliği ve onun nedensel mekanizmalarını daha kapsamlı bir şekilde açıklayacak güçlerinde. Critical söylemde gerçekliğin kaybolmasının izlenmesi Tafuri'nin söylemin mimarı nesnelliğinden sadece kültürel bir okumaya doğru saptırılmasında, ve böylece disiplininin mimarinin katmanlaşmış gerçekliği ve her biri üzerinde duran ajansın potansiyelleri hakkında bütünsel bir anlayış kazanmasını önlenmesinda, ana rolünü vurgular. Tafuri tarafından, yapısalcılığın yanlışlıkları mimarlıkta yayıldı ve critical söylemin merkezinde çöktü, ancak mimarinin disiplin içeriği bu mirasın kazılması için uygun kuramsal araçlar sağlamada yetersizdi. Farklı eleştirel anlatılar, Tafuri'yi resmi eleştiriyle pozitivize etmeye çalışırken (Eisenmann) veya eleştirisini vizyoner aktivizmle aşmak için çabalarken (Koolhaas), "çalışma nesnesi" nin aynı "gerçek nesne" olduğu gerçeğini bir araya getirerek yeniden üretillar. Eğer mimari, dışsal gerçekliğe tekabül etmeye gerek duymadan, insan zihninin bir araya getirdiği bir işaretler dizisi ise, o zaman bir dizi öz-eleştirel kodları icat edilmesi yoluyla gerçeği eleştirmek (Amerikan modu), ya da bu işaretlerin yeniden bir araya getirilmesiyle onu değiştirmek (Avrupa modu), mümkündür. Bu gerçeklik kavramının yokluğu ve onun nedensel mekanizmalarını göz ardı emek, Tafuri oncesi altmışlı yılların avant-gardarin hareketine de hâkim oldu. Frankfurt Okulu'nu takip eden bu ütopyalılar, gerçekliği, bireylerin bilimsel deneyimin nesnelerine çarptırdığı pozitivist yorumlamaya eşit bir şekilde aldı. Bu yabancılaşmaya direnmek için, nesnenin kendisi tarihsel ve toplumsal süreçlere gömüldüğünden, (gerçek) nesne fikrini reddettiler ve bilimi sadece öznenin ürünü olarak tanımladılar (CR'de epistemik yanlışlık denir). Mimaride, nesnelerin (binaların) mimarisinin geleneksel uygulamalarından öznelerin (bedenlerin) mimarisine geçtiler, ve bu, günlük yaşamın kültürel olarak yazılı performatif uygulamalarıyla gerçekleşti. Nesneleri günlük yaşamın özneleri içinde çözerken, gerçekleri ampirik insan deneyimi seviyesine düşürdüler ve bu, ütopik fikirlerini mimari üretimde uğraşan bütünsel bir mekanizma kavramı geliştirmek için engelledi. Bu nedenle, bir CR analizine göre, ütopyacıların altmışlı yıllarının trajik başarısızlığı, gerçeklik kavramının eksikliğinden ve nedensel mekanizmalarını göz ardı etmekten kaynaklanıyor, Tafuri'nin iddia ettiği ve teorisini dayandırdıği gibi, aşılmaz yapılar altında herhangi bir ütopik hayal gücünün çözülmesinin ve uzlaşmasının gerekliliğinden kaynaklanmıyor. Tafuri'nin rolü, post-critical eğilimin oluşumunun ilk aşamalarında da ayırt edilebilir. Anlaşılabilirlik (kritiklik) sınırları dil sınırları ile sınırlıysa, o zaman kritiklik önceden dilbilimsel sanal alan adına adım atmak suretiyle doğal olarak kaybolur. Dolayısıyla, eleştirelliğe yönelik herhangi bir mücadele, zaten ölü bir paradigmanın yeniden canlandırılması için boş bir çaba olacaktır. Temsili ve indeksselden şematik ve deneysel kaygılara geçişinde, post-critical, eleştirel, toplum ve insan gibi genel fikirlerinden kurtulmak için neo-materyalist ontolojiyi uyguladı ve anlaşılabilirliği simetrik bileşenlerin verimli yönetiminde buldu. Yeni materyalizm için gerçeklik, homojenleştirilmiş nesnelerin birlikte özgürce bir araya getirildiği ve dış dünyayı oluşturduğu olayların düz alanıydı. CR, gerçekliğin yapılandırıldığını ve farklılaştığını savunarak bu düz ontolojik hesaba karşıdır. Buna göre, gerçek alanın altında olayların neden olan yapıların ve mekanizmaların bir alani vardır ve bu süreçte ortaya çıkan şey, kurucu unsurlardan farklı belirli bir ontolojik düzeydedir. Nitekim, Critical Realist bir perspektiften bakıldığında, eğer critical paradigma, gerçeklik kaybından muzdarip olsaydı, post-critical olani, gerçeğin hatalı bir hesabına dahil olur. Gerçekliğin sağlam ve kapsamlı kavramsallaştırılmasının bu eksikliği, (post-)critical kriz olarak adlandırdığım şeydir. Mimarlık söylemindeki bu ontolojik eksiklik, mimari bilginin gelişimini engeller ve yanlış kavrayışlar ve karışıklıklar içeren kuramları geliştirir. Daha geniş bir mimari gerçeklik alanında, söylem, söylemsel olmayan mekanizmalarla diyalektik bir ilişki içinde, mimari eylemleri statükoyla işbirliğine yönlendirmede nedensel bir mekanizma olarak hareket eder ve aynı zamanda mimarinin dönüştürücü potansiyellerini gerçekleştirme olasılıklarını ortadan kaldırır. CR'a katılarak, gerçeklik yapıları tarafından tüketilmez. Ajanlarin yapılarda sınırlandıkları doğrudur, fakat onlar yapilarin basit taşıyıcıları değildir, daha ziyade yapıların yeniden üretilmesi boyunca bu yapıları bilinçli olarak dönüştürme potansiyeline sahiptirler. Ayrıca, gerçeklik olayların akışı ile bitkin değildir. Koşullu ilişkiler gibi gerekli olanların da olduğu var. Nedensel ilişkinin ortaya çıkan fenomenleri gerektirmediği doğrudur, fakat bu, ortaya çıkmanın tamamen anlaşılmaz olduğu veya herhangi bir olasılığa açık olduğu anlamına gelmez. Altta yatan yapıları ve güç mekanizmalarını tespit edersek, hangi kuvvetlerin yürürlükte olacağını ve fenomenin nasıl olacağının öngörülebilir. CR, aynı zamanda, gerçekliğin sonsuz bir katmanlaşmasını önermektedir; böylece, tek bir ortaya çıkan tabaka, daha yüksek bir ortaya çıkmış olanın bir kök tabakası olarak işlev görür. Bu, ortaya çıkan herhangi bir katmanın belirli süreçlerden kaynaklandığına ve belirli bir ontolojik değere sahip olduğu gerçeğini vurgular (bu nedenle belirli bir kavramsallaştırma hesabı gerektirir). Critical Realism bu katmanları dört ekolojik, sosyal, politik ve psikolojik alanda sınıflandırır ve diyalektik karşılıklı bağımlılıklarını savunur. CR'deki (mimaride yaygın olarak geçerli olan) gerçekliğin bu katmanlaşmış hesabı, onun nedensellik ve mekanizmalarının sağlam soyutlanmasıyla birlikte, benim görüşüme göre, mimarlık disiplininin uzun süredir devam eden krizini aşmak için zorlayıcı bir çıkış noktası sağlıyor. CR'in ontolojik hesabı, disiplinde, mimarlığın gerçekliğinin birden çok katmanını kavramsallaştırmasına, bu gerçekliğin sınırlarının ve sınırlarının ne olabileceğini araştırmasına, herhangi bir bağlamda çalışmakta olan mekanizmaların bilgisini geliştirmesine ve sonra 'nerede' (hangi katman) ve 'nasıl' bir dönüştürücü gündemi yerine getirmek için uğraşmagina izin verir. Mimari gerçeklikle ilgili bu tür tutarlı bilgi olmadan, critical mimari söylemsel bir yanlışlığın ötesine geçmeyecektir. r tutarlı bilgi olmadan, critical mimari söylemsel bir yanlışlığın ötesine geçmeyecektir.