Bir garip cürmü meşhud: Erken Cumhuriyet döneminde polisiye/adliye haberleri

Haberin kapalı mı yoksa açık bir metin mi olduğu iletişim bilimleri açısından tartışmalı bir konu olagelmiştir. Haber olgusal bir metin olduğu ve mesleki retorik kurallara göre yazıldığı için biçimsel olarak kapalı bir metindir. Ne var ki bir kez toplumsal dolaşım alanına giren haber ile haberdar olan insanın ilişkisi ister istemez metni yeni ve farklı yorumlarla açılmaya zorlar. Bu tezde haberin bir metin olarak diğer metinlerle ilişkisi araştırılmıştır. Bu araştırma için haber bir anlatı olarak okunmuş ve diğer anlatılar içerisindeki konumu tespit edilmeye çalışılmıştır. 1931 Matbuat Kanununun yürürlüğe girdiği tarih aralığında, İstanbul'da yayınlanan gazetelerin polisiye/adliye haberleri hem kendi metinsel özellikleriyle hem de diğer metin türleriyle birlikte okunmuştur. Bir metnin ancak başka metinlerle birlikte varoluşu ile bir anlama sahip olabileceği varsayımından hareketle, polisiye/adliye haberlerinin 1930'ların İstanbul'unda insanların değişen bir hayatı anlamlandırmaları için onlara ihtiyaç duydukları kaynakları sağladığı varsayılmıştır. Polisiye/Adliye haberleri bu özellikleriyle resmi ideoloji ile gündelik hayat arasında bir diyaloğa ev sahipliği yapmış ve bu münakaşanın sonucunda yeni hayatın yeni koşullarına insanlar razı olmuş ya da olmamıştır. Rıza "üretiminin" razı olacak kimse olmayınca bir anlamı da olmadığından hareketle bu tezde gündelik hayat deneyimlerinin haberlerde bir anlatıya çevrilmesinin yeni bir anlama razı olmak üzerindeki etkisi anlaşılmaya çalışılmıştır.