Drawing a life: Examining women's graphic life narratives in Turkish literature

Bu tez, Türk edebiyatında yeni örneklerine rastlanan otobiyografik grafik romanları, kadın sanatçıların eserleri üzerinden incelemektedir. Kadınların bu anlatım biçimini nasıl benimsedikleri, sınırlarını nasıl genişlettikleri ve yaşam öykülerini nasıl aktardıkları feminist bir bakışla ele alınmaktadır. Kadınların, kendi hayatlarının yanı sıra annelerinin, kızlarının ya da anneannelerinin öykülerini hem yazarak hem de bedenlerini, anılarını ve hafızalarını çizerek anlattıkları bu hibrit anlatım türü, klasik otobiyografi geleneğinin sınırlarını aşarak toplumsal cinsiyet temelli deneyimlerin görünürlük kazandığı yeni bir ifade alanı sunmaktadır. Çalışma, görsel sanatlar, edebiyat ve iletişim alanlarını kapsayan disiplinler arası bir yaklaşımla ele alınmış, edebiyat sosyolojisi, feminist edebiyat eleştirisi, grafik anlatı kuramı ve anlatıbilim çerçevesinde yapılandırılmıştır. Yöntem olarak nitel metin ve çizgi çözümlemesine başvurulmuş, Özge Samancı, Gökçe Yavaş Önal, Aslı Alpar ve Burcu Türker tarafından kaleme alınmış seçili eserler, anlatım teknikleri, temalar ve görsel dil açısından değerlendirilmiştir. İnceleme sonucunda, kadın sanatçıların beden, hafıza, aile, anne-kız ilişkisi, kuşaklararası kadınlık deneyimleri, toplumsal baskı ve kadın dayanışması gibi temaları işleyerek çizgiler aracılığıyla kişisel olanın politik boyutunu görünür kıldıkları tespit edilmiştir. Ayrıca eserlerini yabancı dillerde ve farklı ülkelerde yayımlayan kadın sanatçıların çalışmaları, Türk edebiyatının sınırlarını aşan ulusötesi bir kadın anlatısının varlığına işaret etmektedir. Bu tez, grafik anlatının Türkiye'de yeterince araştırılmamış bir alanına odaklanarak edebiyat çalışmalarında yeni bir bakış açısı sunmayı amaçlamaktadır. Kadınların, kendi yaşam öykülerinden yola çıkarak kadın deneyimlerini hem kişisel hem kolektif düzeyde çizgilerle ifade etmeleri, ataerkil anlatı biçimlerine karşı eleştirel bir söylem geliştirdiklerini göstermektedir. Bu çalışma, kadınların üretken olduğu hibrit anlatım türünü yalnızca sanatsal değil, politik ve kişisel bir ifade aracı olarak da ele almakta ve önemini vurgulamaktadır.