Birbirlerinden farklı CAD/CAM protetik materyallere farklı tipteki porselen tamir sistemlerinin bağlanma dayanımlarının kıyaslanması

Amaç: Çalışmamızın amacı, birbirlerinden farklı CAD/CAM protetik materyallere farklı tipteki porselen tamir sistemlerinin bağlanma dayanımlarını kıyaslayarak değerlendirmektir. Gereç ve Yöntem: CAD/CAM sistemi (7 mm x 3 mm) ile 200 adet disk şeklinde PEEK, Metal, Zirkonya, Titanium ve Cam-seramik örnekler hazırlandı. Bütün örnekler silisyum karbid zımparayla parlatıldıktan sonra yapıştırma yüzeyi 120µm Al2O3 ile pürüzlendirilip, sonrasında tüm materyaller uygulanan tamir sistemine göre (Bredent ve Clearfil) 2 gruba (n=20) ayrıldı. Tamir sistemleri üretici firmanın talimatlarına göre uygulandıktan sonra her grup 2 alt gruba (n=10) ayrıldı ve kısa süreli ve uzun süreli olmak üzere farklı saklama koşullarına tabi tutuldu. Tüm örneklere makaslama testi uygulandı ve kırılma tipleri değerlendirildi. Veriler, tek yönlü ve iki yönlü varyans analizi (ANOVA) ve Tukey HSD testi kullanılarak analiz edildi. Anlamlılık p <0,05 olarak belirlendi. Bulgular: Tamir sistemlerine göre farklı protetik materyallerin bağlanma dayanımı değerleri arasında istatistiksel olarak anlamlı fark bulundu (p<0,05). Termosiklus uygulanmayan gruplarda, Clearfil tamir sistemi değerlendirildiğinde en düşük bağlanma dayanımı değerleri cam-seramik grubunda (7,88 ± 1,63 MPa), en yüksek değerleri se titanium grubunda (14,92± 3,65 MPa) kaydedildi (p<0,05). Termosiklus uygulanan gruplarda, Clearfil tamir sistemi değerlendirildiğinde en düşük bağlanma dayanımı değerleri PEEK grubunda (4,53 ± 1,14 MPa), en yüksek değerler ise Co-Cr metal grubunda (11,57± 2,35 MPa) kaydedildi (p<0,05). Termosiklus uygulanmayan gruplarda, Bredent sistemi değerlendirildiğinde en düşük bağlanma dayanımı değerleri zirkonya grubunda (8,33 ± 1,84 MPa), en yüksek değerler ise titanium grubunda (15,77± 5,79 MPa) kaydedildi (p<0,05). Termosiklus uygulanan gruplarda, Bredent sistemi değerlendirildiğinde en düşük bağlanma dayanımı değerleri cam-seramik grubunda (1,87± 0,43 MPa), en yüksek değerler ise Co-Cr metal grubunda (7,09± 1,05 MPa) kaydedildi (p<0,05). Termosiklus işlemleri tüm prostetik materyallerde ve tamir sistemlerinde bağlanma dayanımı değerlerini anlamlı olarak düşürdü (p<0,05). Sonuç: Bu çalışmada kullanılan tüm tamir sistemlerinin farklı protetik materyallere farklı bağlanma değerlerine sahip olduğu sonucuna varılabilir. Termosiklus işlemleri bağlanma dayanımını azaltmıştır. Bu çalışmanın sonuçlarını doğrulamak için yeni çalışmalara ihtiyaç vardır. Anahtar Kelimeler: PEEK, metal, zirkonya, titanium, Cam-seramik, CAD/CAM, onarım sistemi, kesme bağ kuvveti.