Bölgesel güvenlik kompleksi ve hibrit savaş ilişkisi: İran'ın Suriye politikasının Türkiye ve Suudi Arabistan'a yansıması

Bölgesel Güvenlik Kompleksleri Teorisi, Soğuk Savaş sonrası geçerliliği tartışılan Neo-realizm'e alternatif yaklaşımlar ortaya koymak için geliştirilmiş teorilerden biridir. Kendine has varsayımları bulunan bu teori günümüz dünyasında meta analizlerin yerine yerel koşullar altında şekillenen güvenlik odaklı analiz yaklaşımının daha işlevsel sonuçlar üreteceğini savunmaktadır. 1990'larda sonra güvenlik odaklı analiz anlayışında görülen bu değişimin bir benzeri de savaş olgusunda yaşanmıştır. Başat unsuru savaş alanında paramiliter örgütlerin kullanılması olan Hibrit Savaş konsepti son yıllarda ortaya çıkan çatışmalarda artan sıklıkla başvurulan bir savaş türü olarak karşımıza çıkmıştır. Hem güvenlik analizlerinde hem savaş yönteminde görülen bu yeni yaklaşımlar da birbirleri ile etkileşim halindedir. Ortadoğu coğrafyası tarihsel, kültürel, sosyal ve daha birçok açıdan birbiri ile uzlaşma ve çatışma içerisinde olan ülkelerin yer aldığı bir bölgedir. Bu bölge ülkelerinden birisi olan İran, hibrit savaş konseptinde yer alan paramiliter yapılar açısından dünyanın önde gelen ülkelerinden birsi durumundadır. İran içerisinde bulunduğu bölgede bu paramiliter yapıları ısrarlı bir şekilde kullanmaya ve büyütmeye başlamıştır. İran'ın benimsediği bu hibrit savaş unsuru ise bölge ülkelerinin tehdit/güvenlik dengesini bozmaktadır. Son yıllarda Ortadoğu bölgesinde yaşanan en büyük sorun hiç şüphesiz Suriye krizi olmuştur. İran'ın bu krizdeki hibrit savaş stratejisi de Türkiye ve Suudi Arabistan olumsuz etkilerle yansıyarak üç ülke arasında bir bölgesel güvenlik kompleksine neden olmuştur.