Bor ile modifiye edilmiş titanyum implant yüzeylerde osseointegrasyonun deneysel olarak incelenmesi

Amaç: Titanyum (Ti) yüzeylerin ve bor (B) bileşikleri ile muamele edilen dental implantların topografik, kimyasal ve osseointegrasyon özelliklerini karşılaştırmaktır. Materyal ve metod: Ti diskler (n = 20), B ve borik asit (H 3 BO 3 ) kullanılarak modifiye edildi ve yüzey topografik karakterizasyonu yoluyla geleneksel SLA yüzey ile karşılaştırıldı. Dental implantlar (n = 96) üretildi (3,5 mm çap ve 8 mm uzunluk) ve 3 ve 7 haftalık iyileşmeye bırakılan altı koyunun posterior tibiasına yerleştirildi. Histolojik, histomorfometrik [kemik-implant teması (BIC%)] ve mekanik testler [geri çevirme tork değeri (RTV)] yapıldı. Bulgular: B ile muamele edilmiş yüzeyler SLA-B ve BC yüzeyleri için sırasıyla [ortalama Sz: 5,80 (standart sapma; SD: 0,61) ve 4,53 µm (SD: 0,13)] SLA'dan [ortalama Sz: 5,89 µm ( SD: 0.81)] (P = 0.033) daha düşük pürüzlülükte bulundu. 3 hafta sonra, en yüksek RTV, SLA grubunda (37 N/cm, SD: 2.87) bulundu ve bor kaplı (BC) grupla aralarında (30 N/cm, SD: 2.60) istatistiksel olarak anlamlı fark vardı (P = 0,004). 7 hafta sonra, tüm gruplarda ortalama RTV >80 N/cm idi; en yüksek değer H 3 BO 3 ile tedavi edilen (BS) grubunda ölçülmüştür (89 N/cm, SD: 1.53) (P < 0.0001). Gruplar arasında her iki iyileşme döneminde de BIC%' lerde istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunmadı. Sonuç: Geleneksel SLA ile karşılaştırıldığında, B kaplama erken dönemde önemli bir avantaj sağlamazken geç dönem iyileşmede daha yüksek RTV sağladı. Anahtar Kelimeler: Borik asit, bor, dental implant, mekanik testler, koyun, titanyum yüzey. Bu çalışma, İstanbul Üniversitesi Bilimsel Araştırma Projeleri Birimi tarafından desteklenmiştir. Proje No: 33721