Çalışanların iş tatminini etkileyen faktörlerin belirlenmesine yönelik bir alan araştırması

Yoğunlaşan rekabet koşulları, işletmelerin kaynaklarını, en verimli ve etkin şekilde kullanmalarını zorunlu kılmıştır. Sahip olunan kaynakların en değerlilerinden birisi insan kaynağıdır, bu kaynağın doğru kullanımı rekabette bir adım önde olabilmek adına son derece önemlidir. İşletmeler belirlenmiş hedef ve amaçlarına ancak yüksek iş tatminine sahip, ortak amaç ve hedeflere yürüyen çalışanlar ile ulaşabilirler. Bu nedenle işletmeler çalışanların iş tatminlerini etkileyen faktörleri belirlemek ve iyileştirmek zorundadırlar. Bu konu son dönemde farklı boyutları ile birçok araştırmaya konu olmuş ve insan kaynağının etkin/verimli kullanımı konusunda yöneticilere ışık tutacak bilimsel sonuçlara ulaşılmıştır.Araştırmada insan kaynağının iş tatminini etkileyen faktörler ve önem dereceleri belirlenmeye çalışılmıştır. Bu amaçla işe bağlılık, yönetsel yaklaşım ve çalışma koşulları, takdir edilme ve arkadaşlık ortamı gibi faktörlerin iş tatmini üzerindeki etkileri araştırmaya konu edilmiştir.Kapsamlı bir literatür çalışması yapılarak teorik çerçeve sunulduktan sonra, konuyu desteklemek amacıyla alan uygulaması yapılmıştır. Uygulama Erkunt Tarım San.A.Ş. firmasında, 292 çalışan üzerinde yürütülmüştür. Veriler çalışanlara 1?5 Likert ölçekli, 60 sorudan oluşan anket uygulanarak toplanmıştır. Elde edilen veriler SPSS 15.0 istatistiksel analiz programı ile analiz edilmiş ve incelenen faktörler ile iş tatmini arasındaki ilişki bulgularla açıklanarak çalışma tamamlanmıştır.Araştırma sonucunda, iş tatmini ile incelenen faktörler arasında anlamlı ve pozitif ilişkiler olduğu tespit edilmiştir. İş tatminini ile arasında en güçlü ilişki olan boyutların işe bağlılık ve çalışma koşulları olduğu, bu ilişkileri ödüllendirme ve arkadaşlık boyutunun takip ettiği, en zayıf ilişkiye ise yönetim yaklaşımı boyutunun sahip olduğu ortaya çıkmıştır.Araştırma sonucunda elde edilen verilerden en ilgi çekici olanı, iş tatmini ile yönetim yaklaşımı arasındaki ilişkinin en zayıf ilişki olmasıdır.