Çalışma sürelerinde esneklik ve kısmi süreli çalışma

Değişen ekonomik koşullara, konjonktürel dalgalanmalara ve talep değişikliklerine kolay ve çabuk bir şekilde uyum sağlayabilen esnek üretim organizasyonu, beraberinde esneklik kavramını getirmiştir. Artık üretim tekniklerinin ve makinelerin esnekliği kadar işgücünün kullanımı ve iş tanımlarındaki esneklikler de önem kazanmaktadır. Bu doğrultuda işgücü piyasalarında esneklik tartışılmakta; hatta iş ilişkilerinde ve çalışma sürelerinde esneklik gündeme gelmekte, esnek çalışma biçimleri giderek yaygınlaşmaktadır. Bu çerçevede öncelikle esnek üretim organizasyonunun ortaya çıkışı, özellikleri ve bu üretim organizasyonunun endüstri ilişkileri üzerindeki etkileri incelenmiştir. Çalışma sürelerinde esneklik ve esnek çalışma biçimlerinde yaygın olan şekilleri genel olarak ele alınmış ve bu çalışma şekillerinden kısmi süreli çalışmanın hem gelişmiş ülkelerde, hem de Türkiye'deki boyutları araştırılmıştır. Kısmi süreli çalışma Türkiye açısından incelenirken öncelikle Türkiye işgücü piyasalarının yapısı incelenmiş, esneklik tartışmalarının Türkiye'deki yansımaları ortaya konmuştur. Kısmi süreli çalışmanın Türkiye'deki boyutları araştırılırken ise öncelikle 40 saatten az çalışanlar bağlamında ele alınmış; hizmet sektöründeki boyutları ise bu sektörde faaliyet gösteren üç işletme bünyesinde yapılan anket sonuçları çerçevesinde sunulmuştur.