De-monstrating bodies, bestial machines: The posthuman in Halid Ziya Uşakligil's short stories

Bu tez Halid Ziya Uşaklıgil'in "Sevda-yı Sengîn", "Kadın Pençesi", "Mösyö Kanguru" ve "Kırık Oyuncak" adlı dört öyküsündeki insanötesi (posthüman) figürasyonları karşılaştırmalı ve medyalararası bir bağlamda incelemektedir. Tez, insan (hüman) ile insanötesi (posthüman) arasındaki sınırların nasıl inşa edildiğini sorguluyor. Aynı zamanda bu sınırların posthümanizasyon süreciyle sıkılaştığını mı yoksa gevşediğini mi araştırıyor. Cevaplar için Pygmalion ve Medusa gibi antik Yunan mitolojik figürlerini ziyaret edip on dokuzuncu yüzyılın dans, sinema, sanat ve şiirle iç içe geçmiş anlatılarına geri dönüyor. Bu sanat formları ve metinler, günümüzün ötekini ezen anlatılarını ve toplumsal yapılarını anlamamıza ve değiştirmemize yardımcı oluyor. Bu tez aynı zamanda kurgu/gerçeklik âlemlerinin içinde ve dışında, doğa ve kültürle insanötesi iç içeliğini akromatik olarak araştırırken, metinlerdeki her türlü biçimlendirme saplantılarını esnetiyor.