Circe ve Ariadne romanlarının bakhtıncı analizi: Heteroglosya, çok seslilik ve diyaloji

Bu tez, Madeline Miller'ın Circe ve Jennifer Saint'in Ariadne adlı iki çağdaş romanını Mikhail Bakhtin'in heteroglossia (çok anlamlılık), polifoni (çok seslilik)ve diyalojizm kuramları çerçevesinde incelemeyi amaçlamaktadır. Circe ve Ariadne romanları detaylı bir şekilde incelenerek, Bakhtin'in fikirlerine ve revizyonist mitleştirme geleneğine değinilmektedir. İlk bölümde sunulan teorik çerçeve, Bakhtin'in Romanda Söylem adlı makalesinden yararlanmakta ve çeşitli feminist edebiyat eleştirmenlerinin bakış açılarını içermektedir. Heteroglossia kavramı, revizyonist mitleştirme kuramıyla ilişkilendirilerek incelenmekte ve Bakhtin'in Epik ve Roman adlı eseri ek bir bakış açısı sunmaktadır. Tezin sonraki bölümleri, Circe ve Ariadne'yi analiz etmekte ve mitolojik karakterlerin alternatif perspektiflerini vurgulayarak onların erkek egemen kültür içindeki güçlü varoluşlarına ve deneyimlerine odaklanmaktadır. Yeniden yazım yaklaşımıyla yazılmış bu iki çağdaş romanın yapısı incelenerek, birden fazla anlatıcı sesinin kullanımı ve orijinal mitin yapı söküme tabi tutuluşu ve yeniden yapılandırılması vurgulanmaktadır. Tez, geleneksel ve çağdaş yazım arasındaki dinamik etkileşimleri aydınlatmayı amaçlamakta, çağdaş romanların nasıl yeni ifadeler ürettiğini ve epik anlatıları yeniden şekillendirdiğini göstermektedir. Bu analiz aracılığıyla tez, heteroglossia, çok seslilik ve diyaloji kuramlarını gözden geçirerek, mitleştirme geleneğini ve bu geleneğin çağdaş edebiyattaki önemine daha derin bir anlayış kazandırmayı hedeflemektedir.