Çocuk resimlerinin mimari tasarıma etkisi

Çocuk ve mimarlık yaşamın içinden iki ayrı kavramdır. Bu tez çalışması 'çocuğun gözünden mimarlık' yönlenmesini kapsamakta olup; sağlıklı çocuğun algıları doğrultusunda, resimlerindeki ifadelerin mekânsal ipuçlarını ortaya koymaktadır. Bu kapsam çerçevesinde, çocuk ve mimarlık temel öğeleriyle ilerlemekte olan çalışmada; her iki kavramın iletişim aracı olan algı ve çizgi üzerinden kuram, görüş ve literatür taramalarıyla ilerlenmekte ve çocuk resimlerinden ilham alan, uygulanmış yedi adet mimari tasarım örneği üzerinden değerlendirmeye ulaşılmaktadır. Açıklanan örnekler üzerinden, çocuk resimlerinin mimari tasarıma etkisine dair genel bir değerlendirme yapıldığında birtakım tespite ulaşılmaktadır: Hem 'tasarıma özgü olmayıp; çocuk resimlerindeki genel ifadelerden esinlenen' hem de 'kullanıcısı olan çocukların yaptıkları resimleri araç olarak kullanıp; tasarıma çocuk katılımı sağlanarak uygulanan' örnekler bulunmaktadır. Çocuğun şematik 'konut' ifadesindeki duvar, çatı ve zemin çizgilerinden meydana gelen 'beşgen' formun sıklıkla kullanıldığı görülmektedir. Büyük yapılar tek blok şeklinde çözümlenmeyip, parçalı kütleler halinde ve bitişik nizam şeklinde konumlandırılmaktadır. Tasarımların tamamında yalın mimari dil hâkim olup; yalınlığı esas alan detay çözümlemelerine yer verilmektedir. Esinlenilen çocuk resimleri çevresel unsurları da barındırmakta olup; resimler imajinatif mekân ilişkilerini yansıtmaktadır. Mimari tasarımda çocuk resimlerinin ele alınması, biçimsel kaygıların ötesindedir. Kullanıcısı olduğu mekânda, yer almayı hayal ettiği rolleri belirlemede çocuğa kulak verilmiş olması tasarımı sosyal anlamda da farklı kılmaktadır. Mekânlar kullanıcısı olan çocuklarla birlikte, çocuk gözüyle ele alınmış olup; daha yaşanılır mekânların kurgulanması hedeflenmektedir. Anahtar sözcükler: Çocuk, Algı, Resim, Mekân, Mimari Tasarım