Çocukluk çağı olumsuz yaşantıların ve algılanan ebeveynler arası çatışmanın yetişkin güvensiz bağlanma düzeyi üzerindeki etkisi: Psikolojik esnekliğin aracı rolü

Çocukluk deneyimleri yetişkin romantik ilişkilerini şekillendirmede önemli bir rol oynar ve psikolojik iyi oluş üzerinde uzun süreli etkileri olabilir. Özellikle bu yaşantıların yakınlık korkusu ve terk edilme kaygısı gibi ilişki temelli sorunlara zemin hazırlayabileceği; ancak bu ilişkinin, bazı aracı mekanizmalar yoluyla daha iyi açıklanabileceği düşünülmektedir. Bu araştırmanın amacı, çocukluk çağı olumsuz yaşantılarının ve algılanan ebeveyn çatışmasının yetişkin güvensiz bağlanma düzeyi üzerindeki etkisinde psikolojik esnekliğin aracı rolünü incelemektir. Araştırma örneklemi 345'i (%68,3) kadın, 160'ı (%31,7) erkek ve yaş ortalaması 23,8 olan toplam 505 kişiden oluşmaktadır.Veri toplama amacıyla Yakın İlişkilerde Yaşantılar Envanteri-II, Kişileştirilmiş Psikolojik Esneklik Envanteri, Çocukların Evlilik Çatışmasını Algılaması Ölçeği ve Çocukluk Çağı Ruhsal Travmaları Ölçeği ve Demografik Bilgi Formu kullanılmıştır. Araştırma değişkenleri arasındakı ilişkileri incelemek amacıyla Yapısal Eşitlik Modellemesi kullanılmıştır. Analiz sonuçlarına göre öne sürelen hipotetik kuramsal model iyi uyum değerleri göstererek doğrulanmıştır. Psikolojik esnekliğin ebeyenler arası çatışma ve güvensiz bağlanma arasındaki ilişkiye tam aracılık ettiği görülmüştür. Ancak çocukluk çağı olumsuz yaşantıları ve güvensiz bağlanma arasındaki ilişkide psikolojik esnekliğin aracı bir rol oynamadığı bulunmuştur. Bu bulgular, psikolojik esnekliğin ve bileşenlerinin önemini vurgulamakta, gelecekteki araştırmalar için bir kaynak sunmakta ve romantik ilişki sorunları ile olumsuz çocukluk deneyimlerini hedef alan klinik müdahalelere yönelik kanıtlar ortaya koymaktadur. Bulgular, alan yazındaki bilgiler ışığında tartışılmıştır.