Manuel dril ve piezosizyon ile yapılan transmukozal dekortikasyon işleminin diş hareketine olan etkilerinin klinik olarak incelenmesi ve karşılaştırılması

Ortodontik tedavi için gerekli olan sürenin kısaltılabilmesi amacıyla birçok girişimde bulunulmuştur. İlaç kullanımı, mekanik ve fiziksel uyaranlar ve cerrahi girişimler bir bilimsel alanda ilgi çeken yöntemlerdir. Yıllar içerisinde, toplam tedavi süresini azaltmak amacıyla birçok cerrahi teknik geliştirilmiştir. Bu çalışmanın amacı, minimal invaziv yöntemler olan piezoinsizyon ve mikroosteoperforasyon prosedürlerinin maksiller kanin dişi retraksiyonu sırasında ortodontik diş hareketinin hızına olan etkilerinin karşılaştırılmasıdır. Çalışma grubu maksiller premolar dişlerinin tedavi amaçlı çekiminin ardından kanin dişi retraksiyonun endike olduğu maloklüzyona sahip 12 hastadan oluşmaktadır. Maksiller arkın rastgele olarak seçilen bir yarısına piezoinsizyon uygulanırken diğer yarısına ise mikroosteoperforasyon uygulanmıştır. Her iki tarafta da kanin retraksiyonuna premolar dişlerin çekiminden 6 ay sonra ve cerrahi uygulamaların hemen ardından 150 gr. kuvvet uygulayan NiTi yaylar ile başlanmıştır. Her iki tarafta da ankraj ünitesi olarak minividalar kullanılmıştır. Hastalar her 3 haftada bir değerlendirilerek toplam 6 hafta takip edilmiştir. Elde edilen sonuçlara göre, piezoinsizyon tarafında 3 haftanın sonunda kanin distalizasyon miktarı 1,22±0,15 mm iken, 6 hafta retraksiyon sonunda kanin dişi 2,21±0,3 mm distale hareket etmiştir. Öte yandan, mikroosteoperforasyon tarafında 3 hafta sonra kanin dişi 0,81±0,24 mm distale hareket ederken, 6 haftanın sonunda 1,6±0,34 mm hareket etmiştir. Piezoinsizyon tarafindakai kanin dişi distalizasyon MOPs tarafi ile karşılaştırıldığında istatistiksel olarak anlamlı derecede yüksek bulunmuştur. Bu çalışmada anlamlı derecede ankraj kaybı veya kanin dişi rotasyonu gözlenmemiştir.