Kant etiği ve Arendt'in politika felsefesinde radikal kötülük kavramı

Bu tez, Immanuel Kant'ın etik araştırması ve Hannah Arendt'in siyaset felsefesinde "radikal kötülük" kavramını incelemeyi amaçlamaktadır. Kant'a göre ahlak yasası bireysel özgürlüğün ve etik sorgulamanın temelidir. Bu bağlamda Kant radikal kötülüğü, ahlak yasasının ve özgür isteme olanağının reddedilmesi olarak tanımlar. Hannah Arendt'in bağlamında bu kavram, belirli insana özgü etkinliklerin ve birliktelik biçimlerinin sorgulamayı gerektirir. İnsana özgü bir birliktelik, kamusal alanda mümkün olan eylem ve çoğulluk (eylemin koşulu olarak) aracılığıyla kurulur. Bu çalışma iki ana bölümden oluşmaktadır: İlk bölümde Kant etiğinde "iyi", "kötü" ve "radikal kötü" kavramlarının kökeni ve saf pratik akıl yasası ile bağlantısı incelenmektedir. İkinci bölümde ise eylem ve onun koşulu olan çoğulluk ile kamusal alanın Arendt'in siyaset felsefesindeki önemi incelenmektedir. Sonuç olarak, her iki filozof radikal kötülük kavramını eylem ve özgür tercih olanaklarına dayandırmaktadır. Kant'a göre radikal kötülük saf pratik aklın zorunluluğunun reddedilmesidir, dolayısıyla radikal kötülük insan bireylerinin eylemlerini öz-sevgi temelinde belirlemesiyle ortaya çıkmaktadır. Bunun yanında Arendt'te radikal kötülük, totaliter rejimlerde olduğu gibi eylem, konuşma ve kamusal alan olanaklarının ortadan kaldırılmasından kaynaklanan bir olgudur. Dolayısıyla Arendt'in kavramsallaştırması bireylerin istemelerini değil, genel insanlık durumuna ilişkin bir değerlendirmeyi içermektedir. Anahtar Sözcükler: Radikal kötülük, kötülüğün sıradanlığı, ahlak yasası, insanlık durumu, eylem, çoğulluk, kamusal alan