Türkiye'de eğitimin muhafazakar dönüşümü (1980-2012): Politika süreçleri ve güç ittifakları

Bu araştırma, çeşitli sivil muhafazakar-İslamcı organizasyonların, 1980-2012 yılları arasında Türkiye'de eğitim politikalarının muhafazakar dönüşümünde oynadığı rolleri incelemektedir. Çalışmada, muhafazakar-İslamcı organizasyonların eğitim politikaları üzerinde oluşturduğu güç bloğunun tarihsel ve ilişkisel olarak nasıl kurulduğu ve şekillendiği araştırılır. Araştırma, bu yapıları bir araya getiren motivasyonları ve yöntemleri, bu grupların hegemonya projelerinin ve güç biriktirme stratejilerinin nasıl şekillendiğini, ve muhafazakar İslamcı grupları, eğitim politikalarına yön vermek noktasında güçlendiren ilişkisel ve tarihsel dinamikleri analiz eder. Araştırmada, 1980 ve 2012 arasındaki dört eğitim politikası dönemine odaklanılır: 1980'lerde eğitim sistemini ideolojik olarak şekillendiren Türk-İslam Sentezi, 1990'lardaki sekiz yıllık zorunlu eğitim reformu süreci, 2000'li yıllarda eğitim politikalarında neoliberal-popülist rejimin kurulması, 2012 yılında 4+4+4 zorunlu eğitim modelinin uygulanması. Yarı yapılandırılmış mülakat ve metin analizi, niteliksel araştırma metodu olarak kullanılmıştır. Araştırma, eğitim politikasında muhafazakar dönüşümünün, muhafazakar İslamcı aktörlerin sürekli artan etki ve gücüyle şekillenen yekpare ve lineer bir süreç olmadığını tartışır. Bu süreç, farklı aktörlerin yer aldığı itti-fakların değişen yöntem ve dinamiklerinin şekillendirdiği bir süreçtir ve bu ittifaklar içerisinde bugünün güçlü muhafazakar İslamcı grupları farklı güç biriktirme stratejileri izlemişlerdir. Çalışma, bu grupların temel güç kaynağının, organizasyonlar arası kurulan bağıntılar ve sivil ve politik alan boyunca genişleyen sosyal sermayeleri olduğunu iddia eder. Öte yandan, din eğitimi savunuculuğu için proaktif eylemsellik, bu aktörleri muhafazakar-İslamcı bir güç bloğu olarak bir araya getirmek işlevi görmüştür.