Dijital içerik ve dijital hizmetlerin tedarikine ilişkin sözleşmelerde tüketicinin korunması - 2019/770 sayılı AB Yönergesi ışığında Türk hukukunun analizi

Avrupa Birliği'nin Dijital İçerikler Yönergesi (2019/770), kısaca DİY, 11 Haziran 2019 tarihinde yürürlüğe girmiş ve 1 Ocak 2022 itibariyle DİY'den kaynaklanan değişiklikler tüm üye ülkelerde geçerli hâle gelmiştir. Tüketicilerin dijital içerik ve dijital hizmetlerin tedarikinden doğan haklarını özel olarak düzenleyen DİY, bu nitelikteki sözleşmelerden doğan ihtiyaçlara terzi-dikim kurallar getirmiştir. DİY, "dijital içerik" ve "dijital hizmet" terimlerini özel olarak tanımlamanın yanı sıra, tacirlerin tüketicilerle olan işlemlerinde uymaları gereken bazı sübjektif, objektif ve entegrasyon gerekliliklerini de ortaya koymaktadır. İlaveten, DİY, sözleşmeye aykırılık hâlinde aynen ifa, bedel indirimi ve fesih seçimlik haklarını da öngörmektedir. Türk hukukunda dijital içerik ve dijital hizmetlerin tedarikine yönelik özel bir kanun henüz bulunmadığından, DİY kapsamına giren konular çoğunlukla Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun, bağlı yönetmelikler ve Türk Borçlar Kanunu kapsamında düzenlenmektedir. İki sistemin karşılaştırılması birçok benzerliği ortaya koyarken, mevcut mevzuatın dijital içerik ve dijital hizmetlerin tedarikine ilişkin sözleşmelerin ortaya çıkardığı sorunların üstesinden gelmedeki eksiklikleri göz önüne alındığında, Türk hukukunda da özel bir kanunun veya en azından özel hükümlerin düzenlenmesi gerektiğine de işaret etmektedir. Anahtar Kelimeler: Dijital İçerikler Yönergesi, Dijital İçerik, Dijital Hizmet, AB Tüketici Hukuku, Türk Tüketici Hukuku