1990-2020 yıllarında Türkiye'de gerçekleşen çağdaş sanat pratiklerinin ilişkisel estetik bağlamında çözümlenmesi

Bu çalışma Türkiye'de veya Türkiyeli sanatçılar tarafından son 30 yılda hayata geçirilen çağdaş sanat pratiklerinin İlişkisel Estetik bağlamında incelenmesini amaçlamaktadır. İlişkisel Estetik diskurunu bir adım ileri taşıyarak, bu tez için geliştirilen özellikler sistemi doğrultusunda çalışmaların arasındaki benzerlikleri ve farklılıkları ortaya çıkarıp kategorilere ayırarak, alternatif bir sanat tarihi yazımı için kategori modeli oluşturulmaya çalışılmıştır. Nicolas Bourriaud tarafından teorize edilen İlişkisel Estetik, başka teorisyenlerin ve sanat eleştirmenlerinin yorumlarıyla birlikte karşılaştırmalı olarak incelenmiş ve tartışılmıştır. Sadece mevzubahis kritere uygun çalışmalar teze dahil edilmiş, diğer her şey kapsam dışı bırakılmıştır. Tezde yer alan her bir çalışma aşağıdaki özelliklerden en az bir tanesini taşımaktadır: 1) Denetimli Karşılaşma, 2) Biraradalık, 3) Yemek Meselesi, 4) Birebir, 5) Çocuklar, 6) Eylem, 7) Başkalaşma, 8) İyileşme, 9) Yer Tutma, 10) İçişleri, 11) Ürün, 12) Meslek Oyunu ve 13) Müşterek Üretim. Çalışmalar taşıdıkları en bariz özelliğin bölümünde ele alınmış, diğer özellikleri dipnotta bilgi olarak verilmiş ve istatiksel veri analizine dahil edilmiştir. Bu özellikler sistemine dayalı istatiksel veriler, bu verilerin yorumlanması ve teorinin yeniden değerlendirilmesi sonuç bölümünde sunulmuştur.