Türkiye'de alternatif spiritüel arayışlar ve şifa pratikleri

Alternatif spiritüel faaliyetler, Türkiye'de son yirmi yılda özellikle kentli, orta sınıf kadınlar arasında artan bir görünürlük kazanmıştır. Bu alanda sunulan etkinliklerin ve uygulamaların çoğunda şifa kavramına atıfta bulunulmakta ve bu tür pratiklerin terapötik etkilerinin altı çizilmektedir. Bu çalışma, etnografik araştırma metodlarını kullanarak şifa kavramının Türkiye'deki alternatif spiritüel kültür bağlamında ne anlama geldiğini incelemektedir. Araştırma sonucunda, şifa kavramının bir hastalığın ya da rahatsızlığın iyileştirilmesinden daha farklı bir mana kazandığı ve terapötik faaliyetlere etik bir anlam yüklendiği gözlenmiştir. Şifa kavramı, daha iyi ve ahlaki olana doğru kişisel bir dönüşüm şeklinde yeniden tanımlanmakta ve bireyin, hayatı bütünsel, tutarlı, kutsal ve güvenli olarak deneyimleyebilmesi birtakım terapötik pratikleri hayatına dahil etmesi ile ilişkilendirilmektedir. Bu alanda sunulan ve dolaylı ya da direk olarak şifa kavramına atıfta bulunan farklı pratikler, olan ve olması gereken, gerçek ve ideal, profan ve kutsal arasında olduğu varsayılan mesafeyi kat etmek için gerekli spiritüel araçlar olarak karşımıza çıkmaktadır. Çalışma boyunca bu tür terapötik uygulamaların, nasıl eski ve yeni, geçmiş ve gelecek arasında bağlantılar ve süreklilikler kurarak kişisel ve kolektif hafızanın yeniden düzenlenmesinde etkili olduğu tartışılmaktadır.