Türkiye-Suriye sınırında aidiyetin tartışmalı payzajlari: Antakya ve Defne'nin (yeniden) yapılışı Türkiye'de

Türkiye'de 2012 yılında yürürlüğe giren, yerel yönetimleri ve büyükşehir belediyelerini düzenleyen 6360 sayılı kanun, Hatay sınırları içerisinde oluşturulan Defne ilçesinde Arap Alevi ve Arap Hıristiyan nüfusunun günlük yaşamlarında yerel ve ulusal aidiyet söylemlerinin meşruiyetine ilişkin yeni kentsel sorunların ortaya çıkmasını tetiklemiştir. Defne, Antakya'dan birkaç ana merkezi mahalle ve köyden oluşan, etnik ve dini olarak ayrılmış yeni bir ilçe olarak ortaya çıkmıştır. Bu etnografik vaka çalışması, kendilerini Antakya'nın yerli halkı olarak tanımlayan Alevi ve Hıristiyan Arap topluluklarından insanların Defne'ye nasıl ve neden yerleştirildiğini incelemek için Defne'nin ve Antakya'sı (yeniden) yapılışına odaklanmaktadır. Ayrıca bu yerli toplulukların, belediye idaresinden ve merkezi hükümetten asıl paydaşların Antakya'nın kültürel mirası üzerinde nasıl rekabet ettiklerini göstermeyi amaçlanmıştır. 2018-2020 yılları arasında katılımcı-gözlemci metoduyla, yarı yapılandırılmış derinlemesine görüşmeler, peyzaj analiz yöntemleri gibi farklı nitel yaklaşımları harmanlayan etnografik bir saha çalışması yürütülmüştür. Veri analizinin sonucu göstermektedir ki Defne, Antakya'nın aksine yeni bir sosyal-mekânsal kategori olarak ortaya çıkmıştır. Defne'nin ortaya çıkışı farklılık göstergesi, Hatay'ın etno-mehzepsel peyzajında Sünniler ve Sünni olmayanlar arasında bir ayrım olarak zuhur etmiştir. Bununla birlikte, Arap Alevilerinin Defne'yi siyasi ve toplumsal katılım için yeni bir sembolik kamusal alana dönüştürerek yerel kimliklerini müzakere ve yeniden talep ettikleri gösterilmiştir.