Edward Bond'un The War Plays: Red, Black and Ignorant, The Tin Can People ve Great Peace adlı oyunlarında "Ütopya Krizi"

Bu tezin amacı, Edward Bond'un (1934- ) Red Black and Ignorant (1984, Kırmızı, Siyah ve Cahil), The Tin Can People (1984, Konserve Kutusu İnsanları) ve Great Peace (1985, Büyük Barış) adlı oyunlarından oluşan The War Plays (Savaş Oyunları) üçlemesinin ütopyacılık kavramının tarihsel gelişimini nasıl yansıttığını incelemektir. Bu amaçla, Zygmunt Bauman'ın (1925-2017) akışkan modernite kavramına dayanan ütopyacılığın tarihsel dönüşümüne ilişkin sınıflandırması, Bond'un ütopya kavramını nasıl yansıttığını irdelemek üzere seçilmiştir. Üçlemede yer alan oyunlardan her biri, agit-prop, Bertolt Brecht'in (1898-1956) epik tiyatrosu ve naturalistik tiyatro unsurlarını birleştiren eklektik dramaturjisiyle, bir ütopya türünü o türün yıkıcı sonuçlarını ve dolayısıyla başarısızlığını vurgulayarak eleştirir. Üçlemenin ilk oyununda, ilerlemeyi öncelikli hale getiren ve gelişmiş bilim ile teknolojik ilerlemeler sayesinde hatasız bir toplum vadeden katı modern ütopyacı bir felsefenin distopik sonuçları vurgulanmaktadır. İkinci oyunda ise, yeni bir distopik çevrenin ortaya çıkmasına neden olduğu için insanları hayal kırıklığına uğratan tüketici akışkan bir ütopya idealine geçiş vurgulanmaktadır. Son oyunda ise Bauman tarafından retrotopya olarak adlandırılan, eskide kalmış bir yaşam biçimine dönme arzusu nedeniyle yaşanan zihinsel bütünlüğün kaybı durumunun tartışılması yoluyla akışkan sonrası toplumda yeni ve adil bir toplum oluşturmanın mümkün olup olmadığı incelenmektedir. Yapılan inceleme sonrasında bu çalışma, Bond'un söz konusu üçlemesinin, ütopyacılık kavramının tarihsel gelişimini yansıtan ve günümüzün akışkanlaşma, buharlaşma sonrası dünyasında ütopya fikrinin uygulanabilirliğini ayrıntılı olarak inceleyen ve eleştiren çağdaş İngiliz politik tiyatrosuna bir örnek olarak değerlendirilebileceği sonucuna varmaktadır.