Cumhuriyet dönemi Türk edebiyatında çocuk ve ilk gençlik romanlarının anlatımcılık I kuramına göre incelenmesi

0-18 yaş arasındaki insan yavrusu çocuk olarak tanımlanır. Çocukların hayat tecrübeleri, ilgi, ihtiyaç, gelişim ve algılama düzeylerine uygun olan bütün nitelikli metinler çocuk edebiyatını oluşturur. Çocuk edebiyatı alanının özenilmesi gereken bir saha olması gerektiği fikri bu alanda çalışmaya yönlendirici olmuştur. Ölçüt olarak belirlenen deneyimi esas alan anlatım, yaşantıyı merkeze alır. Yaşantının yoğun olarak işlendiği metin türlerinden biri olması nedeniyle, çalışma roman türüyle sınırlandırılmıştır. Çalışmada Türk çocuk edebiyatında çocuklar için yazılmış ya da çocuklara uygun olduğu düşünülen bazı çocuk romanları dönem, düşünce, yazar ve roman türü bakımından temsil kabiliyetine dikkat edilerek seçilmiştir. Seçilen romanlar; Anlatma Adlandırma Değildir, Gerçeklik-Tecrübe, Dolayımlama, Özgürlük, Tanımlama, Güven, Genelleme, Öğüt-Nasihat, Sanatın Araçsallaştırılması maddeleri ölçüt kabul edilerek değerlendirmeye tabi tutulmuştur. Ölçüt olarak belirlenen bu maddelerin deneyimi esas alan anlatımın ilkelerini ifade ettiğini söylemek mümkündür. Muhatapların çocuklar olmasından ötürü metinlerin gerçeklik ve tecrübe bağlamında özel bir dikkatle yazılması gerekir. Zihinsel gelişimini henüz tamamlamamış, her türlü etkiye açık kabul edilen bu bireyleri muhatap alan her metnin bu dikkati ve özeni ön planda tutması önceliklidir. Çalışmaya dâhil edilen eserlerde genelde bu önceliğin dikkate alınmadığı, metinlerde deneyimi esas alan anlatımın benimsenmediği görülür.