Dans akademisyenlerinin öğretim teknolojilerini kullanımı ve dans teknolojileri hakkında görüşleri: Birleşik teknoloji kabul ve kullanım modeli-2 ile değerlendirilmesi

Bu çalışma, Birleşik Teknoloji Kabul ve Kullanım Modeli-2 (UTAUT-2) kuramsal çerçevesi doğrultusunda dans akademisyenlerinin öğretim teknolojilerini kullanım düzeylerini ve dans teknolojilerine ilişkin görüşlerini incelemektedir. Günümüzde dijital dönüşüm süreci, sanatın birçok alanında olduğu gibi dans eğitiminde de teknolojik araçların entegrasyonunu gerekli kılmaktadır. Bu bağlamda, dans teknolojilerinin pedagojik süreçlerdeki rolü, hem öğretim etkinliklerinin kalitesini artırmakta hem de öğrencilerin öğrenme deneyimlerini çeşitlendirmektedir. Çalışma kapsamında nicel araştırma yöntemlerinden betimsel tarama modeli benimsenmektedir. Veriler, çevrim içi anket aracılığıyla toplanmakta ve elde edilen bulgular SPSS programı ile analiz edilmektedir. Verilerin analizinde frekans, yüzde, aritmetik ortalama, standart sapma ve çoklu regresyon gibi istatistiksel tekniklerden yararlanılmaktadır. UTAUT-2 modeline özgü olarak performans beklentisi, çaba beklentisi, sosyal etki, kolaylaştırıcı koşullar, hedonik motivasyon, alışkanlık ve fiyat değeri gibi değişkenlerin teknoloji kullanımına etkisi değerlendirilmektedir. Elde edilen sonuçlar, dans akademisyenlerinin öğretim teknolojilerini genel olarak olumlu bir tutumla benimsediklerini, ancak bu teknolojilerin dans eğitimi bağlamında uygulanabilirliğine yönelik bazı çekinceler taşıdıklarını ortaya koymaktadır. Performans beklentisi ve kolaylaştırıcı koşulların teknoloji kullanımını doğrudan etkilediği anlaşılmaktadır. Bununla birlikte hedonik motivasyonun ve alışkanlık düzeyinin de öğretim teknolojilerinin dans alanında kullanım sıklığını artırmakta olduğu saptanmaktadır.