Deniz kuvvetlerinde sistem değişikliği

Osmanlı İmparatorluğu'ndan miras kalan, yaralı ve harekat kabiliyetinden yoksun donanmanın, Türkiye Cumhuriyeti'nin denizlerdeki hak ve menfaatlerini koruyamayacağını tespit eden Atatürk'ün direktifleri ile başlayan donanma kurma gayretleri, günümüze kadar Deniz Kuvvetleri'nde uygulanan harekat, teknik, lojistik ve eğitim sistemleri bakımından, Türk dış politikasına bağlı olarak değişim göstermiştir.I. Dünya Savaşı öncesinde Alman harekat ve doktrinleri paralelinde gelişim gösteren Osmanlı Donanması'nda uygulanan sistemlere Cumhuriyet döneminde de devam edildi. II. Dünya Savaşı'na kadar yapılan her türlü gayretlere rağmen, gerek faal gemi sayısının yetersizliği, gerekse yedek parça ve teknik imkansızlıklar nedeniyle donanmaya, harekat, teknik, lojistik ve eğitim alanlarında gerçek anlamda bir sistem yerleştirilemedi.Savaş sonrasında başlayan ve Türkiye'nin NATO'ya üye olması ile birlikte artarak devam eden askeri yardımlar ve Amerikan askeri yardım kurullarının yönlendirmeleri ile Deniz Kuvvetleri'nde uygulanmakta olan Alman sistemlerinden Amerikan donanma sistemlerine geçiş başladı.Askeri yardım kapsamında alınan gemi, eğitim, teknik ve lojistik destek ile yerleşen Amerikan sistemi, 1963 Kıbrıs olaylarından itibaren milli yönde değişime uğramaya başladı. 1974 Kıbrıs Barış Harekatı sonrasında ki Amerikan silah ambargosu nedeni ile zorluk çeken ve kendi ayakları üzerinde durmasının gerekliliğini anlayan Deniz Kuvvetleri'nde, milli harekat ve stratejik doktrinler geliştirilmeye başlandı. NATO ve Amerika standartları gözetilerek yapılan bu değişimin uygulanmakta olan sistemlere yansıması ise günün ihtiyaçlarına göre çok küçük değişiklikler yapılması şeklinde gerçekleşti.