İmplantasyon süreciyle ilgili genlerin CRISPR/Cas9 kullanımıyla diferansiyel tanımlaması

İmplantasyon başarısızlığı, embriyonun endometriyuma invazyonu sırasında trofoektoderm hücreleri tarafından salgılanan koryonik gonadotropinin üretilmemesi veya üretildiği takdirde gebelik kesesini oluşturamaması durumunda ortaya çıkar. Yardımcı üreme teknikleri uygulanmayan spontan gebeliklerde bile ilk denemede implantasyonun başarısızlıkla sonuçlanma olasılığı % 25-40 arasında değişmektedir. Bu proje, etkili CRISPR/Cas9 genom düzenleme yöntemini kullanarak implantasyonu etkileyen genlerin aktivitesini, etkileşimlerini, zamansal ve hücre tipine bağlı değişkenliğini, in vitro koşullardaki değişiklikleri ve bunların implantasyon üzerindeki etkilerini açıklamayı amaçlamaktadır. Bu amaca ulaşmak için farklı deney gruplarında in vitro üç boyutlu kültür ortamında inkübe edilen blastokistlerden 24. ve 72. saatlerde örnekler toplandı. Bu numuneler üzerinde RNA dizi analizi yapıldı ve aktif genler ortaya çıkarıldı. Tanımlanan her aktif gen için, CRISPR/Cas9 yöntemi kullanılarak endometriyum epitel hücreleri ve endometriyum stroma hücreleri üzerinde ayrı ayrı susturma gerçekleştirildi. Her grup için in vitro implantasyon parametreleri incelendi. Araştırmada endometriyum epitel hücrelerinde Hmga2'ye, stroma hücrelerde Uxs1 genlerine ve hem epitel hem de stroma hücreleinrde Gm15452 genlerine (bir psödogen) odaklanıldı. Bu genler için genomun CRISPR/Cas9 yöntemi kullanılarak düzenlenmesi, adezyon, invazyon ve gelişimsel ve fonksiyonel olmak üzere implantasyon parametreleri olarak tanımlanan ilgili genlerde önemli değişikliklere neden oldu. Epitel hücrelerinde Hmga2 nakavtının, farklı zaman gruplarında e-kaderin, fibronektin, LIF, Mmp9 ve Wnt4 genlerinin farklı zaman gruplarında anlamlı olarak değiştiği; epitel hücrelerinde Gm15452 nakavtının, e-kaderin ve LIF ifadelerinde önemli değişikliklere yol açtığı; stroma hücrelerinde Uxs1 nakavtının, e-kaderin, LIF ve Mmp9 ekspresyonlarını etkilerken, stroma hücrelerinde Gm15452 nakavtının, e-kaderin, LIF ve Mmp9 ekspresyonlarını önemli ölçüde etkilediği belirlenmiştir.