Dijital çağda varoluş ve iletişim: Kimlik ve aidiyetin yeni yüzleri

Bu tez, dijital çağda bireyin kimlik arayışı, aidiyet ihtiyacı ve varoluşsal deneyimini felsefi bir perspektiften incelemektedir. Günümüzde birey, yalnızca fiziksel dünyada değil, aynı zamanda sayısız dijital izdüşüm aracılığıyla da kendini var etmektedir. Her tıklama, paylaşım ve etkileşim, bireyin "kim olduğu" sorusuna dair yeniden yazılan bir fragman hâline gelmekte; dijital mecralar ise iletişim araçlarının ötesine geçerek bireyin benlik deneyimini dönüştüren varoluş alanlarına dönüşmektedir. Bu dönüşüm, dijital çağın oluşturduğu koşullar çerçevesinde bireyin benlik bilincini ontolojik-varoluşsal düzeyde deneyimlemesini sınırlandırmakta; birey, kendini daha çok ontik temsiller üzerinden tanımladığı konformist bir zemin içinde var etmektedir. Bu bağlamda çalışmanın konusu olan dijital çağın inşa ettiği kimlik temsilleri, beraberinde getirdiği felsefi problemlerle birlikte; Sartre'ın özgürlüğe mahkûm birey anlayışı ve otantik yaşam arayışı, Heidegger'in "Dasein" kavramı çerçevesindeki varlık meselesi sorgusu ve Baudrillard'ın simülasyon teorisi ışığında ele alınarak felsefi bir tartışma zeminine taşınmaktadır. Çalışmamız, dijital çağın birey üzerindeki varoluşsal etkilerini felsefi bir sorgulamayla değerlendirmeyi amaçlamaktadır. Dijital ortamlarda sergilenen benlik biçimleri, çoğu zaman otantiklikten uzak ve başkalarının beklentilerine göre şekillenmiş kırılgan kimlikler üretmektedir. Dijital kimlik ile sahici varoluş arasındaki gerilim, bireyin özgün benliğiyle yüzleşmesini zorlaştırmakta; çevrimiçi aidiyet biçimleri ise geçici ve yüzeysel bağlanmalar yoluyla bireysel yabancılaşmayı derinleştirmektedir. Bu doğrultuda dijitalleşme, yalnızca teknolojik bir dönüşüm değil, aynı zamanda bireyin kimlik ve aidiyet deneyimini kökten etkileyen varoluşsal bir mesele olarak ele alınmaktadır.