Dijital topluma geçiş sürecinde Türkiye toplumunun mekânla olan ilişkisinde olası değişimler: Bir toplumsal eğilim araştırması

Tarih boyunca toplumlar, ihtiyaçlarını karşılayan, yaşam tarzlarını ve kültürlerini yansıtan mekânlar üretmişlerdir. Üretilen mekan ise daha sonra toplumsal gelişmeyi destekleyen veya engelleyen bir unsur olarak insanların karşısına çıkmıştır. Küreselleşmenin ulaştığı ileri seviye, bilim ve teknolojide görülen baş döndüren gelişmeler, toplum ve mekan ilişkisini yeniden bilimsel gündemin merkezine taşımıştır. Henüz dijital geleceğin toplum-mekan ilişkisi net olarak ortaya çıkmamıştır ancak bu ilişkinin biçimine dair ilk emareler görülmeye başlanmıştır. Araştırma, Türkiye toplumunun, dijital topluma geçiş sürecinde mekânla olan ilişkisinin en iyi nasıl biçimlenebileceğini keşfetmeyi amaçlamaktadır. Veriler "doküman incelemesi", "uzmanlarla derinlemesine görüşme", "psikometrik test" yöntemleriyle toplanmış, "psikometrik analiz" ve "içerik analizi" yöntemleriyle analiz edilmiştir. Çalışma kapsamında, Türkiye toplumunun eğilimlerini keşfetmeyi sağlayan bir psikometrik test hazırlanmış ve uygulanmıştır. Psikometrik analizde Türkiye toplumunun dijitalleşme seviyesi ve Türkiye insanının yakın gelecekte mekânla olan münasebetindeki açık ve kapalı tutumlar değerlendirilmiştir. Bulgular, Türkiye'nin henüz başlangıç seviyesinde dijitalleşmiş bir toplum yapısına sahip olduğunu göstermektedir. Türkiye toplumu henüz dijital teknolojiyi hayatına tam anlamıyla almış ve içselleştirmiş değildir. Türkiye toplumu karar alma süreçlerinde teknolojiye tam olarak güvenmemekte, insan aklının ve iradesinin şu an olduğu gibi işlemeye devam etmesi gerektiğini düşünmektedir. Bununla beraber akıllı sistemlerin sorun çözme ve hayatı kolaylaştırma noktasında kullanılmasını tercih etmektedir. Yakın geleceğin toplum-mekan ilişkisi yerleşik kültürlere, yasal ve kurumsal düzenlemelere ve teknolojik ilerlemelere bağlı olarak zamanla şekillenecektir.