Dijitalleşme ve gençlik: Pratikler, deneyimler ve gelecek anlatıları

Dijitalleşme, yalnızca teknolojik bir dönüşüm süreci değil; toplumsal ilişkilerden gündelik yaşam pratiklerine, mahremiyet algısından kimlik inşasına kadar uzanan çok katmanlı etkiler doğuran bir olgu olarak öne çıkmaktadır. Bireylerin dijital ortamlarda kurdukları ilişkiler hem toplumsal aidiyet duygularını hem de sosyal etkileşim biçimlerini yeniden biçimlendirmekte ve bu bağlamda toplumsal yapının dönüşümüne neden olmaktadır. Bu doğrultuda, söz konusu bu tez çalışması, dijitalleşmenin çok yönlü yapısını merkeze alarak genç bireylerin iletişim ve etkileşim pratiklerini, gündelik yaşam deneyimlerini ve kimlik inşa süreçlerini araştırmayı amaçlamaktadır. Araştırmanın odağında, literatürde sıklıkla "dijital yerli" olarak tanımlanan (2000 yılı sonrası doğmuş) üniversite öğrencileri yer almaktadır. Bu araştırmada, yaşları 18 ile 25 arasında değişen 25 üniversite öğrencisiyle derinlemesine görüşmeler gerçekleştirilmiş, katılımcıların dijital ortamlardaki pratiklerine ilişkin deneyim ve tutumları analiz edilmiştir. Elde edilen niteliksel veriler, ilgili literatürle ilişkilendirilerek sınıflandırılmıştır. Bulgular fenomenolojik araştırma deseni çerçevesinde analiz edilmiştir. Araştırma bulguları, Dijital Yeni Kamusal Alan; Dijital Ortam ve Boş Zaman Faaliyetleri,Gençlerin Benlik Sunumları ve Kimliğin İnşası; Dijital Uçurum ve Yeni Eşitsizlikler, Gözetim: Dijital Bir Bakış; Dijital Ortam Mahremiyetin Dönüşümü, Genç Nesil: Yabancılaşma ve Yalnızlık Duygusu ve Gelecek Tahayyülü temaları bağlamında yorumlanarak analize tabi tutulmuştur. Özetle, bu çalışma dijitalleşmenin, gençlerin gündelik yaşam pratikleri ile bireysel ve kolektif deneyimlerine etkilerini ortaya koymakta; ayrıca 'dijital çağda genç olmak' olgusuna dair anlamlı ve önemli veriler sunmaktadır.