Dijitalleşme sürecinde din eğitimi ve ergen annelerinin tutumları

Teknoloji her geçen gün hızla değişmekte ve gelişmektedir. Günümüzde teknoloji kullanımı, ebeveynler için yeni bir sorumluluk alanı oluşturmuştur. Kontrolsüz ve bilinçsiz kullanım şekli, zararlı sonuçlara neden olabilmektedir. Bu bağlamda "dijital ebeveynlik" ifadesi, internet ve dijital medya kullanımıyla ilgili olarak ebeveynlerin çocuklarını korumak, bilinçli davranmak ve gerekli ebeveyn rollerini ifade etmek amacıyla ortaya çıkan yeni bir kavramdır. Dijital medya kullanımı, özellikle ebeveynler ve çocuklar için eğitime ve disipline ihtiyaç duyan bir konudur. Dijital teknolojinin sağladığı olanaklardan faydalanarak din eğitiminde etkili ve nitelikli bir öğretim sağlanabilir. Bu noktada ebeveynlerin dijital teknolojilere olan ilgisi de etkili bir faktördür. Özellikle teknolojiyi hangi amaçlarla ve nasıl kullanacağı konusunda ailelerin çocuklara rehberlik etmesi, model olması, onlarla nitelikli ve verimli vakit geçirerek süreci yönetebilmesi önemlidir. Dijitalleşme sürecinde artan dini içeriklerin, ergenlerin dini gelişimlerine etkisi ve bu süreçte ergen annelerinin rehberlik rolleri açısından ne ölçüde etkili olduğu yeterince incelenmemiştir. Bu bağlamda çalışmada, ergen annelerinin dijital din eğitimi sürecindeki tutumları ve etkileri araştırılmıştır. Bu araştırma, dijitalleşme sürecinde artan dini içeriklerin, ergenlerin dini gelişimlerine etkisini ve ergen annelerinin rehberlik rolünü anlamaya çalışmaktadır. Dijital din eğitiminin tehditleri ve fırsatları karşısında ergen annelerinin tutumlarını ortaya koyarak alana katkı sunmaktadır. Medya okuryazarlığı, içerik güvenliği ve dijital rehberlik gibi meselelerde çözüm odaklı öneriler getirmektedir. Araştırma, nitel araştırma yöntemlerini kullanarak bu konuya daha derinlemesine bir anlayış getirmeyi amaçlamaktadır. Ergen çocukları olan farklı özelliklere sahip ergen anneleri ile mülakat yapılmıştır. Araştırmada katılımcılar amaçlı örneklem yöntemlerinden "kartopu tekniği" kullanılarak belirlenmiştir. Verilerin toplanmasında yarı yapılandırılmış görüşme tekniği, verilerin analizinde betimleyici analiz yöntemi tercih edilmiştir. Araştırma bulgularına göre, ergen anneleri dijital din eğitimine karşı temkinli olup çoğunlukla bireysel çabalarla rehberlik etmektedir. Bu konudaki bilgi düzeyleri genellikle kişisel çaba ve deneyimle sınırlı olup, kurumsal bir eğitim almamışlardır. Dijital içeriklerin güvenilirliği konusunda kaygı duymakta, medya okuryazarlığı ve rehberliğe ihtiyaç duymaktadırlar. Ergen anneleri, dini bilgileri geleneksel yollarla doğrudan kendileri vermeyi tercih etmektedir. Katılımcılar, dijital ortamda sapkın içerikler, dini bilgi kirliliği ve farklı inançlara ait etkilerle karşılaştıklarını belirtmişlerdir. Sonuç olarak, dijital din eğitiminin etkili ve güvenilir olabilmesi için aile, devlet ve toplum iş birliğinde içerik, rehberlik ve eğitim desteklerinin artırılması gerektiği ortaya konmuştur.