Dilin kökeni arayışında üst paleolitik mağara resim sanatının psikolojik, sosyolojik ve arkeolojik bağlamlarda değerlendirilmesi

Bu tez, dilin kökenine dair evrimsel ve kültürel sorunsalı, Üst Paleolitik döneme ait mağara resim sanatı üzerinden çok disiplinli bir bakışla ele almaktadır. Araştırmanın temel amacı, mağara sanatını yalnızca estetik bir ifade biçimi olarak değil; aynı zamanda dilin evrimine, insan zihninin gelişimine ve erken toplumsal yapılarla ilişkisine dair çok katmanlı bir sembolik sistem olarak değerlendirmektir. Giriş bölümünde, insan zihninin evrimsel yolculuğu ve sembolleştirme kapasitesinin tarihöncesi sanatla ilişkisi ortaya konmuştur. Birinci bölümde, dilin ve sanatın kökenine dair biyolojik, kültürel ve nörolojik temeller irdelenmiş; Homo genusunun evrimi, Broca alanı, FOXP2 geni ve jest temelli iletişim gibi unsurlar detaylı biçimde ele alınmıştır. İkinci bölümde, taşınabilir sanat nesnelerinden mağara resimlerine giden süreç açıklanmış; mağara sanatının bir tür görsel dil işlevi gördüğü savunulmuştur. Üçüncü bölümde, mağara resimlerinin arkeolojik, sosyolojik ve psikolojik bağlamları analiz edilmiştir. Kolektif üretim, ritüel pratikler, mitolojik düşünce ve bireysel yaratıcılık gibi temalar üzerinden sanatın toplumsal işlevi vurgulanmıştır. Dördüncü bölümde ise, mağara sanatının dilin kökenine dair evrimsel ve sembolik katkıları tartışılmış; görsel anlatımın sözlü dile geçişteki rolü değerlendirilmiştir. Sonuç olarak, mağara resimleri yalnızca estetik nesneler değil, insanın düşünsel, toplumsal ve sembolik gelişimini yansıtan birer görsel dildir. Bu çalışmada mağara sanatı, dilin ortaya çıkışına dair bütüncül bir anlayış geliştirmek için temel bir arkeolojik ve bilişsel veri alanı olarak konumlandırılmıştır.