Dişeti çekilmelerinin tedavilerinde konsantre büyüme faktörü membran ile trombositten zengin fibrin membran etkisinin karşılaştırılmalı olarak incelenmesi

Dişeti çekilmesi gingival marjinin mine-sement birleşiminden apikale doğru göçü ile kök yüzeyinin açığa çıkmasıdır. Dişeti çekilmelerinin tedavisinde; laterale pozisyone flep, serbest dişeti grefti, bağ dokusu grefti, serbest dişeti grefti/koronale pozisyone flep, yönlendirilmiş doku rejenerasyonu ve asellüler dermal matriks teknikleri kullanılabilinir. Diş Hekimliğinde son zamanlarda geliştirilen büyüme faktörleri içerikli trombositten zengin fibrin (TZF) kullanımı ile kök yüzeyi kapatılması amaçlanmıştır. Trombositler pek çok büyüme faktörü içerirler. Büyüme faktörleri doku rejenerasyonunda hücre migrasyonu, hücre proliferasyonu ve anjiogenezis gibi kritik rollere sahiptirler. Konsantre büyüme faktörü (KBF) ilk olarak 2006 yılında Sacco tarafından geliştirilmiştir. TZF' den farklı olarak KBF' nin santrifüj hızı 2400-2700 rpm arasındadır. KBF, TZF' ye göre gerilim gücü ve viskozitesinin fazla olması nedeniyle büyüme faktörlerini proteolizise karşı daha fazla korumaktadır. Çalışmamızın amacı ise TZF' ye göre daha yoğun büyüme faktörleri içeren ve daha kolay bir teknikle elde edilen otojen KBF membranını tekli ve çoklu dişeti çekilmelerinde koronale pozisyona flep (KPF) ile birlikte uygulayarak kök yüzeyindeki kapanma, klinik ataşman seviyesindeki kazanç ve keratinize dişeti genişliği üzerine olan etkisini TZF ile karşılaştırarak değerlendirmektir. Çalışmamız, maksillada tekli veya çoklu Miller I ve II dişeti çekilmesine sahip, sistemik olarak sağlıklı toplam 40 birey üzerinde gerçekleştirilmiştir. Çekilme bölgeleri split-mouth dizayna göre randomize edilerek test grubuna KPF+KBF, kontrol grubuna ise KPF+TZF uygulanmıştır. Klinik bulgular, başlangıç ve 6. ayda değerlendirilmiştir. Çalışmanın sonuçlarına göre grup içi değerlendirmede test ve kontrol gruplarında klinik parametrelerde anlamlı fark görülürken (p<0.05), gruplar arası değerlendirmede parametreler arasında anlamlı fark olmadığı görülmüştür (p>0.05). Çalışma sonuçlarımızı destekleyen uzun dönem takipli klinik çalışmalara ihtiyaç duyulmaktadır.